Showing posts with label ziek. Show all posts
Showing posts with label ziek. Show all posts

Inderdaad... hoeveel lepels per dag heb je...


Vandaag kwam ik op het blog "Achter de camera" van An Nelissen blog en daar stond "The Spoon Theory" in dit geval van iemand met lupus... maar dat is zó goed toepasbaar op mijn persoontje (niet dat mijn ziekte hetzelfde is als lupus, want lupus lijkt mij een tikkie, heel wat tikkies, heftiger)... Mijn verschijnselen zijn anders... (ik heb ontstoken ogen, keel, kaak, oren, longen, darmen, chronisch moe lijf, pijn bij het lopen, soms in armen en pijnlijke huid).

Ik las het hele verhaal met verbijstering en dacht... "Já, zo is dat bij mij ook... continue afwegen wat ik wel kan doen en wat niet. Keuzes maken, keuzes maken, keuzes maken... continue afwegen of ik het er voor over heb..., of wat ik het waard vind om wel of niet te doen en dan te accepteren dat ik daar last van heb/krijg...". Wat soms voor de buitenwereld verwarring oplevert, want aan mij is aan de buitenkant niets te zien...

Momenteel is het niet mijn IgA die dwars zit en moeilijk doet, ook omdat ik niet te veel lepels uitgeef, hahaha, maar mijn epilepsie... maandagnacht ging het wéér bijna fout. Rem was gelukkig nog wakker en sprong gelijk bij mijn eerste schok (ik schrok er wakker van) uit zijn bed, hup lichten aan en deed dezelfde truck als op nieuwjaarsdag. De aanval was minder zwaar zei Rem, korter en het "stonk" maar héél kort vertelde hij... dusdanig kort dat ik het me niet eens meer kan herinneren...

Ik merk sinds vorige week dat ik niet in balans ben... en het bewijs is maandagnacht geleverd. Ik merk de laatste twee weken dat ik me geleidelijk terug trek om op mezelf te passen. Ik doe heus wel van alles, maar blijf thuis en doe zoveel mogelijk dingen die ik leuk vind, dat geeft energie en gewoon op dezelfde etage. Je weet wel achter de naaimachine of in de boekjes, mijn werk, verhalen schrijven, met de kinderen kletsen of filmpje kijken, of gewoon erbij zitten, met mijn neus in de zon zitten, 's avonds wandelen met Rem... en tussendoor héél véél niets doen... en dat niets doen stoort me niet eens... en dat is eigenlijk wel raar en verontrustend... Maar goed...

Het verhaal met die theelepels is zoals het bij mij ook is en voelt... alleen besefte ik dat niet eens... totdat ik "The spoon Theory" vanochtend las... PLOINK!!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Van Bed, naar bank, naar stoel en nu op bureaustoel...


Nee, het is niet de stoelendans, maar mijn status als patiënt aan de beterende hand... Tweeënhalve week geleden nog niets aan het handje... en ineens... Boem!! Stond 'ie voor mijn deur... binnen een aantal dagen (na veel sprayen en aan de puf) aan een kuur, want ik had een ontstoken keel en geen lucht meer... 4 dagen lang in bed, 4 dagen lang op de bank, 4 dagen lang op de stoel, ineens met koorts, en sinds gisteren zit ik een paar uurtjes op mijn bureaustoel... 

Mijn grootste probleem momenteel is, dat ik nog bergen pijnstillers slik voor mijn hoofd (voorhoofdsholteontsteking)... een pijnlijke keel van schuurpapier heb, maar ik ben niet de enige, Kirsten heeft het ook, dus heeft dat niks met mijn IgA te maken en mijn energie is -100 en mijn vermoeidheidsgraad is +100.

De kiek van hierboven is van anderhalve maand geleden, voordat je denkt dat ik er als zieke mus zo uit zie. Nope... make-up blijft in de make-up doos, haar zit in een soort van knoedel en oorbellen zijn reuze onpraktisch als je steeds met je hoofd knikkebolt (want dat doe ik op de stoel nog geregeld). Lopen doe ik weinig, want de wereld gedraagt zich als een Weense wals terwijl ik niet weet welke kant op de bedoeling is.

Gisteren ben ik met lapjesdeken en al eens richting laptop gelopen, orders zijn in de tussentijd wel in de gaten gehouden en verwerkt, maar de rest dus niet... en net zoals tijdens mijn vakantie zijn er bergen mailtjes gebakken die ik door moet hobbelen... Dat gaat momenteel niet zo vlotjes als ik zou willen, maar ik kom er wel... alleen niet vandaag, hahaha.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Achter de schermen...


Vanochtend kreeg ik een reactie van Sacha op het "Zilver en glimmertjesberichtje" dat ik weer lekker aan het naaien, verzinnen en vooral aan het bloggen ben... en ze slaat de spijker op de kop realiseer ik me... Hoe komt dat nu zo ineens... Túúrlijk heb ik de afgelopen twee jaar van alles geblogd, maar er zaten ook periodes tussen, dat ik totaal niets van me liet horen. Nergens, ook geen reacties, ook niet op Sancho, maar ook niet in de vriendenkring of familie... Ik was een soort van aan het overleven (denk ik achteraf gezien)... Af en toe plopte Ippies (ander woord voor ik, dat is mijn spreektaal, hahaha) weer eens op en dan ging er weer van alles vanzelf en kwebbelde, naaide, tikkelateurde ik de vingers van mijn handen af en was ik weer reuze actief, maar zomaar ploef stortte de boel weer in en was Ippies weer weg.

Er is veel gebeurd hier in huize Blok. Leuke dingen, mijn bedrijf ging uit huis. Wat een opluchting was dat... maar dat was maar een tijdelijke opluchting, want in no-time zat ik daar in de shit omdat de verwarming het niet bleek te doen, het was er 6 graden binnen!! (was niet verteld toen ik het contract ondertekende dat er nog geen gas voor de c.v. was ?? Was namelijk afgesloten toen het kantoorpand jarenlang leeg stond). De enorme aanslag die dat heeft gehad op mijn functioneren, op welk vlak dan ook, zal ik je besparen, maar ik was er in november eigenlijk hélemaal klaar mee, maar zag geen andere oplossing i.v.m. meubels en voorraad e.d. die zet je niet even in je huis erbij.

In februari 2012 was de maat vol (ook voor Rem) en in no-time zat ik in Woerden. Héérlijk warm, stromend warm water, schone toiletten, een zéé aan ruimte.. Ik genoot en had weer energie voor tien! Hier zou ik ook mensen kunnen ontvangen die de stoffen wilde zien of de spullen wilde ophalen of een jurkje wilde passen. Plannetjes zat. Ondertussen ging het met Ramon niet zo best. In december 2010 was er (eindelijk) ontdekt dat hij hoogbegaafd is met daarbij het Syndroom van Asperger. Ik heb er ooit eens een blogberichtje over gemaakt. Hij accepteerde het in eerste instantie heel goed, was ook opgelucht, maar toen kwamen de hormomen en dus de pubertijd en die was het met de uitslag niet zo eens. In de loop van de jaren begrijpen en herkennen wij het Syndroom van Asperger steeds beter en hij zelf weet inmiddels steeds beter hoe hij zelf in elkaar zit, maar als puber is hij natuurlijk net zo'n lastpak als een gemiddelde andere puber, hahaha. Qua school ging het niet zo denderend dat ging gepaard met uitersten van tienen en enen voor hetzelfde vak... en is hij van Atheneum naar de HAVO en nu afgelopen jaar naar de MAVO gegaan. Is prima, want hij was geregeld een doodongelukkig vogeltje doordat "het" ondanks al die hersens niet lukte...

Hij zit nu op zijn plek, omdat de leerlingen hier meer begeleid worden en de tienen en negens vliegen weer om onze oren, maar het belangrijkste is... hij heeft vrienden, hij maakt contact, hij lacht veel, hij heeft een bijbaantje en hij weet wat hij gaat doen... Hij wordt volledig geaccepteerd door leraren en leerlingen. Zijn medeleerlingen gunnen hem zijn privileges, dat als hij klaar is met zijn werk zijn koptelefoon met muziek mag opzetten, zodat hij door het ritme de prikkels in het goeie hokje kan stoppen in zijn hoofd. Na zijn examen volgend jaar gaat hij MBO Domotica studeren, dat is hélemaal in zijn straatje en volgende week gaat hij een week snuffelstage lopen.

Ramon loopt inmiddels op rolletjes of ieder geval er is rust in de tent en het gaat gewoon zijn gangetje... Kirsten doet het ondanks haar dyslexie ontzettend goed op het Atheneum en ook Bridget (waarschijnlijk ook dyslexie, maar wordt net als Kirsten niet getest op de lagere school door "het" systeem, maar daar gaan wij particulier wel achter aan), maar draait voor de rest ook lekker. Alleen was ik door alle perikelen lichtelijk ontregeld, geen energie, zag constant bergen op de weg, of waren het beren... Ja het zijn beren, nou ja... Hahaha met die berg bedoelde ik dat ik er als een berg tegenop zie.... Tsja dat ook, voor van alles zag ik een berg opdoemen... Ieder geval ik vond alles eng en spannend, was moe en kreeg geen bal van de grond. Heleentje is niet voor niets alweer bijna een jaar geleden... en dat knaagt...

Nu kreeg ik ca. drie weken geleden ineens te horen dat ik 50% huursverhoging kreeg !! Ik dacht die zijn gek, maar niet alleen dat... er kwam ook nog eens OZB  bij per m2... en ik heb toch een zwik vierkante meters... ik heb de gehele linkerkant?!?! Wat voor bedrag dat was was niet bekend. Of ik even binnen één dag wilde reageren, anders moest ik er per 1 maart uit. Ik dacht gelijk... Dát doe ik niet! Dan maar geen eigen kantoor.... en het gekke was... ik was opgelucht... Opgelucht omdat ik uit het kantoor in Woerden wilde gaan, Rem was het bij thuiskomst hélemaal met mij eens. Hij zei "Hoe we het doen doen we het, maakt niet uit, maar alles komt gewoon weer hier!".

Het reizen was trouwens niet zozeer het probleem, binnen 10 minuten 15 minuten was ik er. Naar mijn zus in dezelfde woonplaats, doe ik er bijna net zo lang over, hahaha. De ruimte was super, het was ruim, licht, de ruimte met houten vloer zag er super gezellig uit, maar ik was eigenlijk te moe (door de IgA immuundeficiëntie) om van dat alles te genieten en creatief aan de gang te gaan. Ook dat kwakkelen was ik zó zat, elke keer weer een ontsteking en maar moe zijn en toch hobbel je wel door, want je hebt een kantoor (die moet je natuurlijk wel gebruiken) en je hebt een gezin, maar het ging niet ècht over.

Ik was aan het zeulen, met mijn laptop en spullen, en met mezelf. Ik sleepte me steeds van hot naar haar, tussendoor ook als ik op woensdag, vrijdag en geregeld ook op zaterdag niet werkte, toch 's avonds met Rem naar kantoor om spullen voor een order te halen en dat op de post te doen. Want ja... ik wil zelf mijn bestelde spulletjes ook snel hebben, dus mijn klanten ook. Dat ik aan het "zeulen" was, merkte ik vorige week voor het eerst, want toen was ik voor het eerst weer ècht thuis aan het werk... Ik had rust in mijn hoofd, ik geniet weer... Ik slaap trouwens ook héél veel, maar dat zal wel de moeheid zijn die er nu uitkomt... maar ik kreeg ook weer praatjes.

Eva had voorgesteld om een keertje bij haar mijn tricotprobleem aan te pakken. Hup vrijdag gemaild, verder afgesproken bij de hockey en ik ben afgelopen woensdag langs geweest en wil meer met dat tricot. Ik kwebbel weer op Sancho, ik tikkelateur weer op mijn blog. Ik maak plannetjes en bedenk oplossingen om mijn werk weer in mijn huis te integreren. De materialen en kleding staan weer waar ze ooit hebben gelegen voordat ik uit huis ging met Collie-Collie, lekker in de grote donkere inloopkast. Daar kan niets verbleken en daar kan ook niemand bij, maar de ordners... de laptop, printer, ik wil dat niet meer op mijn slaapkamer hebben, omdat dat een slaapkamer moet blijven! Het stond namelijk voorheen allemaal in mijn slaapkamer, reuze ongezellig kan ik je wel vertellen. Dus dit weekend worden er planken en steunen gehaald om boven het bureautje onder de trap mooie planken te maken, zodat alles aan losse mappen en ditjes en datjes een vast plekje krijgt.

De kinderen genieten er gek genoeg ook van. Ik dacht altijd dat ze het wel fijn vonden, dat alles in Gouda en later in Woerden was en niet in huis. Ook dat werk en privé goed gescheiden was, in eerste instantie werkte het voor de kinderen goed, omdat het duidelijk was wanneer ik werkte en wanneer niet, maar ik denk dat ik en mijn werk te veel verweven zijn. Ik was constant iets kwijt. Het stond óf in Woerden óf in Gouda... Nu werk ik in schooluren, Bridget kan lekker thuis een bammetje eten (èn dat vind ze toch héérlijk, want blijkbaar was overblijven toch ècht niet leuk). Komt één van de oudste twee eerder uit school, vind 'ie het gezellig dat ik er ook ben. Er is natuurlijk wel één groot verschil met 2011, dat ik geen kleding meer voor de webwinkel maak, daar ben ik eigenlijk door de kou in dat kantoor in Gouda mee gestopt, want dat ging daar ècht niet, en dat vond ik eigenlijk niet zo erg, want ik maakte eigenlijk niets meer privé.... en dat miste ik en de kinderen héél erg. Dus die ontwikkeling was op zich wel een goede voor mijn hobby.

De rommel die er nu nog is, want ja... er komt uit zo'n kantoor héél wat uitzetten, dat vindt gaandeweg wel weer een plekje. De kast met meisjeskleding uit de webwinkel is nu servieskast!!. De sidetable staat bij Bridget voor haar raam en daar is ze zó blij mee. De staande kroonluchter heeft Kirsten gebietst. De grote witte tafel is nu onze eettafel en de eettafel die er stond is nu in de kleinste stand een lekker naaitafeltje voor mij bij het raam. Daar kan ik met toestemming van iedereen mijn machines op laten staan, want ik zit daar heerlijk 's avonds te prutsen met de rest van het gezin om me heen. Alleen krijg ik wel het verzoek overdag te locken en niet 's avonds, want dan kunnen ze de film die ze aan het kijken zijn niet goed horen, hahaha. No problemo hoor.

Zo zie je... ik ben met alles weer 180 graden gedraaid... ik moet nog energie terug krijgen, nog wat uurtjes uitrusten en wat kilo's wegsturen (want die zijn gratis en voor niets blijven hangen), maar ik heb weer plannetjes, ik zie weer leuke plaatjes in mijn hoofd en ik ga uitdagingen weer aan, zoals dat verrekte tricot, hahaha.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Nee, géén smoesjes...


Even bijkletsen... en géén smoesjes!


Zoals jullie wel merken de laatste tijd, is het hier nogal rustig... héél rustig. Ik lig op de bank, al een tijdje, met een flinke antibiotica... Ik ben dan wel crea, in mijn hoofd en schrift. Maar ik spook niet zo veel uit... dus het spijt me, ik lees wel wat blogberichtjes, maar reageren lukt me momenteel gewoon niet. Maar zodra ik weer de oude ben dan vliegen de reacties weer om jullie oren hoor!


Verder, wat heb ik gisteren genoten van het boek Smoesjes dat ik gewonnen heb bij Lydia. Ik heb het boek al tijden geleden gewonnen, bijna 2 maanden geleden, schaam, schaam. Ik had het nog steeds niet kunnen lezen, omdat met al die drukte en toestanden (positief hoor) om me heen het mijn hersenpan niet lukt om te lezen, dus dat gaan we dan niet doen, want ik wil van boeken genieten. Nu zit ik verplicht in ligstand, dus... hersentjes zijn inmiddels ook relax... Ik had gisterenochtend aan Bridget gevraagd het boek Smoesjes, dat mij al wéken zit aan te kijken aan me te geven... en ben gaan lezen... en heb het in één ruk uitgelezen. Wat schrijft Astrid Krijgsman lekker zeg! Het leest zo heerlijk weg, zo vol humor, zo beeldend beschreven, dat je het op je netvlies ziet gebeuren... 


Nogmaals Lydia, dankjesupergeweldig voor dit heerlijke boek!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Jaren 70 lapje voor een nachtjama


Dit is het stofje dat mijn moeder ooit voor mij heeft gekocht ergens in de jaren 70. Het is dus een best oud lapje! Ik vond het als kind een mooi lapje en nog steeds, maar het is piepsmal. Ik dacht dat het wel een gewone breedte zou hebben, maar ineens herinnerde ik me, dat ik er toen Ramon klein was ook mee in mijn handen heb gestaan en het smal vond... maar hoe smal? Het blijkt dus nèt aan 84 cm breed te zijn. Ik had er al een restante rood-wit geruit bij gedaan als accentstof... maar daar ga ik het niet mee redden. Ben dus maar weer naar boven gerend (rustigjes lopen) om te kijken in de lapjeskast of er nog iets is wat er óók bij past. Een zelfde ruitje maar dan in het blauw-wit, pfew... gelukkig!




Ik ben gisteren middag begonnen met het tekenen van een patroon van een nachtjama voor Bridget. Ik kan pas knippen als de dame terug is van haar uitje (ze heeft het super naar haar zin gehad in Madurodam!!). Het nacht-gedeelte (nachtjapon) komt als het goed is zo'n 10cm boven haar knie en het jama-gedeelte (pyjamabroek) wil ik enkellang hebben, maar met omslag, zodat als ze wil wel lange broekspijpen heeft. Gisteren na het eten nog even bij haar gemeten, en als het goed is heb ik alles wel goed getekend.... Dus ik kan gaan knippen... 




Na het knippen heb ik samen met Rem even de locker opgehaald van kantoor, wat naaigaren en knoopjes, want ik zit weer eens aan de penicilline. Ik heb zondagochtend samen met Ramon en Rem het laatste stukje muur op Ramon's slaapkamer verwijderd. Dan is zijn kamer wat ruimer, en ik wordt 's nachts getrakteerd op pijnlijke benen en een keel en hoofd dat foute boel is... Dus hup Rem naar de medicijnkast en penicilline eruit gevist... Zucht... ik heb meer aanwijzingen gegeven dan wat gedaan. Alleen een stuk plaat heb ik verwijderd dat de heren niet los kregen... maar dat deden m'n armen... logica is bij IgA soms ver te zoeken....




Maar ik hou me rustig. De kinderen hebben vakantie en zijn aan het logeren of aan het keutelen met vriendjes. Ik doe de mail en bestellingen voor Collie-Collie.com (ik vind de bestellingen voor m'n 1e E-book alleen maar superleuk!!!) en het tweede E-book maak ik wel af na de kuur. Gelukkig helpen de kinders als er boodschappen moeten worden gedaan of iets anders. Dus ik zit veel in de ruststand en pruts wat achter m'n naaimachine aan leuke kinderkleertjes voor Bridget. En die heeft veel nodig, want ze past niet veel meer. Her en der wat kleding van Kirsten doorgeschoven, maar dat is dan vaak niet compleet meer. Je weet wel je hebt het rokje wel... maar wat erop zit is er niet meer of zo... Ook haar pyjama's en nachtponnen passen ècht niet meer en het wordt steeds kouder dus haar zomernachtponnen met spagettibandjes worden toch ècht te koud.




Vanochtend rustig aan gedaan. Eerst in bed, compleet ingemaakt met kwartetten door Bridget. Daarna rustigjes opgestaan... ontbijten... en eens kijken wat ik gisteren allemaal heb uitgespookt en de onderdelen controleren en tellen. Want 's avonds met een blll-hoofd... je weet wel... Hahaha. Het blijkt dat ik gisteravond toch nog wat vergeten ben... de blauwe lockgaren ben vergeten, maar ik lock alles maar in het rood, kan best, lekker vrolijk!






Bridget komt er lekker bij zitten en zeult de grote stoel naast me, met een boek en blijkt later met bubbeltjesgum (kauwgom). Ik zit te locken als ik ineens een soort "klap" hoor. Blijkt de dame het te zijn... hahaha. Geen gezicht soms zit er een hele ballon voor haar neus... en ja mijn fotocamera ligt in de buurt... dus kiek... kiek... kiek.




Ik ga weer verder locken en de dame veranderd ineens van stand en gaat gewoon in de stoel liggen!! Dit is genieten toch. Daarna komt er nog een konijn bij... maar voor ik het besef gaat de bel en komt een vriendje Bridget ophalen om buiten te spelen... Ik ga lekker verder met de nachtjama... en als Ramon naar beneden komt gaat hij de verf halen voor zijn slaapkamer... Ik mag alleen maar delegeren... hij gaat het zelf doen... Ik heb er zin in, hahahaha! Z'n kamer wordt wit en ik hoef niets te doen... maar ja, hij wordt 16... dan kan je wel rolleren, toch?

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Vanaf de bank... deel 1

Vanaf de bank... deel 1... ja, deel 2 komt er ook aan. Maar Kirsten is er nog druk mee bezig... ik regisseer momenteel een meisjesmiddag vanaf de bank. 


Ik heb een voorhoofdsholteontsteking, gelukkig doen deze keer mijn benen niet mee (nu zal je wel denken voorhoofdsholteontsteking en benen, maar het zijn allebei verschijnselen die bij IgA horen. Het zat er aan te komen... alleen weet ik nooit precies wanneer. Gisteren, nadat ik het ceintuurtje had gemaakt en zoompjes had gedaan van het broekpak en 30 seconden buiten had staan fotomodellen heb ik niks meer gedaan... 


Maar helaas, aan het eind van de middag, ik keek scheel (zachtjes uitgedrukt)... ik liep al een week op pijnstillers, maar nu werkte zelfs een combi niet meer... Tja... ik buig dan nederig mijn hoofd en pak braaf een penicillinekuur uit m'n voorraad... en neem een licht kuurtje (voor mijn doen is het een licht kuurtje) en geef me er volledig aan over. Blijf op de bank, dekentje erbij, kussentje in mijn nek, zodat hoofd gebakerd ligt en niet kan bewegen en ik goed kan ontspannen... en het werkt... ik val in slaap, pfew! 


Anderhalf uur later wordt ik wakker gemaakt, Rem heeft gekookt en ik mag op de bank mijn prakje opeten, het smaakt goed. Ik kom langzamerhand weer overeind en krijg weer wat praatjes, mits ik wel steeds weer een combi pijnstillers neem, maar met een sloot water spoel ik dat wel weer weg. 


Halverwege de avond, zelfs weer wat gehaakt aan mijn granny squares... het begint een leuk stapeltje te worden. Ik zie de berg katoenen bolletjes op m'n dienblad slinken. 


Vandaag ben ik nog steeds niets waard, maar als bankbedekking voldoe ik prima. Ik installeer me op de bank, met dekentje, natje en droogje. Krijg tussen de middag een lekkere tosti aangereikt. Verder hobbel ik van de ene pil naar de andere. Kirsten komt na mijn tosti ineens beneden met haar naaimachine, want ik zou haar helpen met het strandjurkje uit de Knip. 


Dat had ik haar beloofd, zodra ik mijn 7 kledingstukken van de uitdaging af had... niet wetende dat ik dan weer eens gezellig gevloerd ben.... grrrrrrrrrrr! Maar goed... we doen het vanaf de bank... en dat werkt best wel. Ik sta af en toe op om wat te drinken te halen en neem dan een kiek.... ook wat kiekjes vanaf de bank... je moet toch wat, hè. Maar het gaat om het idee, toch! Ze is nu bezig met eigenwijs elastiek van 2cm. breed, hahaha. Je moet haar gezicht zien... hahaha "Mam het draait!!!! Grrrrrrr". Ja, ze gromt!


Ondertussen heb ik 3 granny squares gehaakt en terwijl ik half naar de Tour de France kijk/luister... Kirsten kijkt ook geregeld, mits ze met haar neus deze kant op kijkt... dus niet tijdens het naaien, is ook wel een stuk veiliger voor haar vingers.


Rem kookt vanavond weer, en ik mag weer op de bank mijn prakje opeten. Zodra ik dát irritant ga vinden, onhandig gehannes e.d. gaat het de goede kant op. Maar nu... zucht... nee, alle ledematen wegen een ton per stuk... dus ik blijf op de bank...

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS