Shelbyville-Times-Gazette-collie-collie

Wat is het vroeg donker!!!! Ik wilde even de jas van Bridget af maken... ik hoef niet veel meer te doen... maar heb daarbij toch goed licht nodig...

Rem heeft het lampje hierboven een keer op de terugweg naar huis gekocht bij de IKEA... zo handig als je Hangouts (of WhatsApp) hebt... kan je even wat doorgeven met een kus-hartje erbij, hahaha en je lief heeft het voor je gehaald. Moest niet gelijk hoor, maar dat kwam zo uit, en da's best fijn!

Waar ik zit heb ik geen lamp boven de tafel hangen. En de schemerlampen om mij heen schemeren lekker, maar geeft geen heldere blik op mijn werk, zeker niet als je werkt met nachtblauwe stof. Met dit lampje erbij gaat het werken op donkere dagen, schemer of 's avonds een stuk beter.


Maar ondanks dit best wel fel verlichte lampje, werkt het niet lekker om sierstiksels op een nachtblauw kledingstuk te maken...

Morgenochtend zijn de sierstiksels als eerste aan de beurt... dan is het kiekjes bakken... en kan Bridget haar jas showen!!

De dame komt binnen en stiefelt, na haar sneeuwboots te hebben uitgedaan, de woonkamer binnen en gaat achter de naaimachine zitten. Volgens mij is het wel duidelijk, de sneeuw is vandaag niet aan de beurt, hahaha. Ze pakt de papieren van de machine, had ik er naast gelegd en bekijkt de hele handel. Na wat gefrut blijkt dat het bakje voorin de naaimachine schuift en dat het niet zoals bij de van Kirsten of van mij een klepje te zijn. Ze doet ijverig alle spoeltjes in haar naaicase, het rode filten rondje gaat om de pin voor het klosje garen en de rest gaat weer terug in het zakje.


Het snoer wordt aangesloten en aan mijn kant in het verlengsnoer gestoken. Dan gaat het pedaal op zijn plek en wordt er om een garenklosje gevraagd... er wordt gespoeld... eerst héél langzaam, maar dan vindt ze het gaspedaal en wordt er rap een vol spoeltje geproduceerd. Garen wordt met behulp van het papier door de machine geleid en eindigt in de naald... is effe pielen, maar dan is het ready... maar eerst....


... TAART!! We hadden nog een stukje chocoladetaart over, die Bridget zaterdag heeft gebakken. Ze bakt haar eigen verjaardagstaarten, daar is ze dól op. Het eten er van, maar ook het maken. Hier zie je mijn project jurk in wording...


Na het snoepen van de taart wordt er een proeflapje gepakt en gaat de dame alle steken uitproberen A t/m M. De knop gaat wat zwaar, omdat ze héél voorzichtig doet, maar als je gewoon durft te draaien plopt 'ie zo op de goede plek. Ook de knop aan de zijkant om je naald op te lichten als je je werk eronder uit wilt halen (want deze machine hijst zijn naald niet gelijk op als je stopt met gasgeven, hahaha), gaat ietwat zwaar/onwennig voor Bridget. Maar misschien ook wel omdat zie nog ieniemienie kleine handjes heeft. Tussen de letters van de steeksoorten, zitten ook nog "stapjes", zodat je de steken in grootte kunt veranderen.... moeten we nog verder uittesten... de dame was namelijk ongeduldig en wilde aan het èchte werk beginnen.


De pootjes van haar knuf de ezel. Het stofje is wel een beetje flieberig dun, maar de machine werkt het niet naar binnen, zelfs niet bij de beginsteken. Bridget durft eerst niet veel gas te geven, dusdanig dat de machine gaat brommen, hahaha. Daar wordt ze een beetje zenuwachtig van, maar ineens durft ze het pedaal wat verder in te duwen en gaat ze van de ene speld naar de andere speld.


Kijk dit is de knuf...


Je zie teen ontspannen snuitje achter haar machine.


Ik heb express een kleurtje garen genomen, welliswaar wel licht van tint, maar zo kan ze beter zien of ze goed zit c.q. het goed gedaan heeft. En wat zeggen jullie ervan... mooi bochtje toch!!

Uiteindelijk heeft ze de snuit ook nog aan de kop-panden gestikt en de pootjes gekeerd en gevuld, daar zijn even geen kiekjes van, want ik had/heb problemen met een soepjurk!

Geen geintje... als ik hem aan heb, kan ik zwemmen heb ik geen bos hout voor de deur, maar een oerwoud... Ik heb qua bovenwijdte gewoon een 38 en ik heb zéker weten geen maat 36 of kleiner, maar ik heb toch een ruimte over... tss... en dan heb ik nog wel doorgeslagen... grumble voor Jan Doedel... Ik heb hem gisteravond over mijn paspop heengezwiept, ik ga het voorpand denk ik mouleren om tot een mooie voorgevel te komen... (zonder dat er plek is voor bloemkolen!!).

Omdat Rem op haar verjaardag een hele lange dag had en op z'n vroegst om 19:00 uur uit Brabant zou komen (in recessie-tijd ga je geen afspraken afzeggen c.q. verhuizen) waren alleen opa en oma op woensdagmiddag er en dat was reuze gezellig. Ze is verwend met een mooi boek (niet te zien in de cadeautjescollage, want madam is in dat boek aan het lezen en het boek was niet aanwezig in de erker op het moment van kiekjes maken, hahaha. Ook heeft ze twee zilveren bedeltjes gekregen voor aan haar spinningarmbandje.


We hadden verse marmercake-taart Bridget was er aan begonnen met maken en Kirsten heeft het afgemaakt. Het lijkt op cake, maar er zit een potje slagroom in dus het is toch wel wat anders, en moest in een springvorm, dus eh..., maar hij was heerlijk. We hebben lekker gesmikkeld.

Vrijdag heeft Rem de machine opgehaald en bij mij in Woerden gedropt, zodat ik hem kon in kon pakken zonder dat Bridget het zou zien, want ja... haar antennes staan op scherp hoor! Ze vist wat af naar hints... Op zaterdag vroeg in de middag (want ze had 's ochtends om 09:00 uur een hockeywedstrijd) heeft ze de naaimachine gekregen en even later kwam er ook visite met nóg meer cadeautjes.



De naaimachine is een machine van de IKEA. Die had ik in de kerstvakantie gezien toen ik inklapwasmanden ging kopen. Is niet zo boeiend, dus dan kijk je vanzelf meer rond, hahaha. Ik ben toen eerst even op het virtuele net gekropen om te lezen wat er gezegd wordt over de machine. Want de prijs is leuk, maar hij moet het wel goed doen. Maar het blijkt een zeer geschikte machine te zijn voor beginnende naaisters en ook geschikt voor kinderen. Nah... twee vliegen in één klap. Wil ze mooie sierrandjes maken, kan ze altijd nog op mijn machine terecht.


Van mijn zus heeft ze een zilverkleurige naaicase gekregen, met daarin een doosje spelden (haar speldenkussen is tot de nok toe gevuld), een tornmesje, een schaar, een doosje naalden. Snoepig gekleurde knoopjes en een doosje knoopjes in de vorm van bloemetjes.

Vanmiddag gaat de dame de naaimachine uitproberen, maar dat zei ze gisteren ook en toen was ze continue in de sneeuw aan het banjeren, dus ik zie wel wat ze gaat doen vandaag, hahaha. Zodra ze er achter zit, zal ik er een kiek van bakken, hahaha.

Ja, mijn knoopsgaten gingen op z'n grumble de grumbles. Ik ben zondag ijverig begonnen met de knoopsgaten van het jasje voor Bridget. Maar de naaimachine van Kirsten, een Singer model no. 7422, dacht er anders over. Ik kan je vertellen, dat 'ie knoopsgaten maken in een dubbele laag ribfluweel bagger vindt. Het ribfluweel is op zich toch echt niet idioot dik, maar hij trok het niet. Hij verzette geen poot... of eigenlijk verplaatste geen poot. Dan nog een poging, en een beetje "meetrekken"... verplaatste wel wat, maar toen werkte dat automatische knoopsgatding niet, want bij stap 1 blééf hij achteruit tjokken... en ging dus niet naar stap 2. Hm... na 3 pogingen en evenzo 3 keer uithalen... heb ik het daar maar bij gelaten, want de stof gaat door dat gepulk om minikleine steekjes eruit te krijgen er niet op vooruit.


Dus vandaag tijdens mijn pauze... mijn machientje (Pfaff expression 3.0) op mijn werk maar voor het karretje gespannen. Normaal gebruik ik bij knoopsgaten van een blazerjasje een draad (waar je met je voetje overheentjokt voor een sjiek knoopsgat) maar dat heb ik maar achterwege gelaten. Ik wilde niet het risico lopen, dat het niet goed ging en ik weer moest uithalen, met het risico dat de streep die de vorige knoopsgatpogingen heeft achterlaten een èchte beschadiging van de stof zou worden (want de stof is al licht beschadigd).

Dus... machientje aangezet. Knoop opgemeten, ingesteld, speld als richtlijn aanhouden, voetje neer en gasgeven... binnen 10 tellen knoopsgat één en niet veel later knoopsgat twee. Toch wel lekker zo'n knoopsgat die computer gestuurd is. Het knoopsgat is helaas niet moeders mooiste, maar Bridget zal het er niet minder om dragen en daar gaat het uiteindelijk om.

Dus nu alleen nog de knoopsgaten open maken en twee knopen vastzetten en klaar is Mina.

Help... in nog geen 5 minuten heb ik nog geen 1,20m gestikt en al 3 naalden gebroken!
Ik ben lekker bezig, met knalroze mantelstof... het was een restantje van de cape-bodywarmer van Bridget van 2,5 jaar terug. Zoals je ziet een héél zoet kleurtje en niet meer Bridget's ding. Maar wel ideaal voor een klein maatje als proefkonijn. Stofje is bekend, toen ook geen problemen gehad. Ik controleer altijd of m'n naald klopt bij m'n nieuwe project... goede naald erin gedaan en bij deze soort nooit last gehad trouwens... en nu krak... geen speld te bekennen die de boosdoener zou kunnen zijn... halve meter verder weer krak, weer geen speld te bekennen... Nou zeg... tuf, tuf, tuf... wéér krak!!!???? Krijg nu toch tandjes...


Ik kijk of de stand van de naald klopt, of m'n bovengaren wel loopt, kan misschien vastzitten???, ook niet. Misschien de naald er te snel in gesjeesd en verkeerd ingedaan?!? Controleer het binnenwerk... ja... wat zou ik eigenlijk moeten zien... Ik naai even droog zonder draad...  loopt soepeltjes... geen raar geluid... niets... 


Ook met een ander stofje (met draad) géén enkel probleem... Is 'ie aan het protesteren omdat het zo stoffig is, want er ligt ook af en toe bont onder, stofzuiger is bij de hand... dus... eh... Monday-blues of zo?


Ik pak maar weer een nieuwe naald.... ik hoop dat 'ie de rest goed doet, anders ben ik wel heel snel door mijn voorraad naalden heen...


Nou, deze brokkenpiloot gaat weer verder...  ik hoop wel dat het hier bij blijft... 


Wordt vervolgd...

Kirsten en ik zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Met allebei een naaimachine voor onze neus en een strandtas in de maak in onze handen. Het leek me voor Kirsten het handigst als we allebei tegelijk op werken. Ook gezellig speldengeprik, speldengejat... hahaha, ik had maar een speldenkussen liggen, die van haar was ze zoek... En natuurlijk héél wat serieuze snuiten.


Deze keer ging het naaien bij haar een stuk soepeler en ook het locken ging zonder schrik van de snelheid.


In mijn tas heb ik een extra tussenlaag gemaakt met ritssluiting, zodat ik daar de kleine losse dingetjes in kan doen, zoals een labello, mobiel, medicijnen, pleisters etc. etc. Die tas is werkelijk waar mégagroot, als je niet zo lang bent.... dan is 'ie ècht gigantisch... Als ik hem nog een keer zou maken, dan zou ik het patroon toch lichtelijk wat korter en smaller maken, want ik geloof dat ik hier wel vijf strandlakens in kwijt kan en dan is 'ie nog láng niet vol!!!!


Af en toe liep ik wat voor op schema en dan pakte ik even het jurkje van Kirsten van de H&M van een paar jaar geleden, die toen véél te groot was, maar ze vond het zo'n leuk stofje dat ik hem toch maar besteld heb. Nu zit hij aan de bovenkant goed, alleen vind ze hem te lang. Daar is doen aan. Dus ik heb er een héél stuk afgeknipt, afgelockt en gezoomd... en van het restant heb ik een rokje gemaakt. Gewoon tunneltje aan de bovenkant erin, elastiek erdoor en klaar is Kees!


Het jurkje waar ze vorige week mee bezig was is bíjna af... alleen nog draadjes eruit halen en de openingen van de tunneltjes met de hand dichtmaken en dan is 'ie af. Hij staat haar super! De jurk is wel een stuk korter gemaakt, omdat Kirsten nog niet de volwassen lengte heeft. Kirsten is nu ca. 1.60 en het jurkje is als ik het goed heb onthouden 8cm. korter gemaakt.


Kirsten maakte tussendoor ook foto's van mij, want ja als je moeder steeds foto's van jou neemt, moet je natuurlijk revanche nemen als zij ook aan het frutten is! Ik geloof dat ze er een stuk of tien genomen heeft, de leukste laat ik natuurlijk zien, hahaha.


De tas is op zich niet moeilijk om te maken, mits je er niet zoals ik een tussenlaag in maakt met rits. Want het was even goed prakizeren hoe ik het hele geval nu in elkaar moest zetten daarna, want aan de beschrijving had ik nu niet veel meer. Uiteindelijk is het wel gelukt, maar Kirsten is heel wijs geweest en heeft die tussenlaag lekker weggelaten en hem gewoon gemaakt zoals het origineel.


Kirsten heeft schouderbanden gemaakt van de originele stof, en ik heb daarvoor banden gebruikt, die ik ooit ergens bij gekregen heb. Geen idee meer wat, maar het zijn stevig geweven witte banden. Ik had namelijk na het knippen van de jurk en strandtas geen snippie meer over. En ik kon ook geen bijpassende stof vinden. Het was te wit, of te geel en de kleurtjes in de stof had ik al helemaal niet, dus dit was een mooie oplossing.


Kirsten heeft wel leuk gespeeld met de stof, want zij heeft dezelfde stof gebruikt als het jurkje van vorige week, maar dan de buitenkant of eigenlijk goede kant van de stof. Ze wilde namelijk voor het jurkje hetzelfde kleurtje als het jurkje in de Knip en ik dacht dat ik dat ook ècht had. Maar het bleek dat ik de stof verkeerd had opgevouwen... handig hè. Bij het neerleggen op tafel bleek dat de goede kant veel donkerder was. Niet leuk voor een jurkje vond Kirsten, maar wel leuk voor de strandtas, want dan stak 'ie leuk af bij d'r jurkje...!!


De strandtassen zijn bijna af. Kirsten moet de binnen- en buitenkant op de goede manier in elkaar schuiven, de schouderbanden heeft ze al gestikt die moeten op de goede plek worden gespeld, zodat de hele handel in één keer gestikt kan worden...


Ik hoef alleen nog maar een sierstiksel aan de bovenrand te zetten en dan is de mijne ook af!

Gisteren kwam de dame met haar machine naar beneden gezet. Ze was een paar weken op haar kamer bezig met .... iets. Alleen dat "iets" werd niet helemaal zoals ze dat wilde. Gevalletje, gooi in de hoek... Maar het is ook niet makkelijk, om even uit de losse pols uit een stofje een topje te knippen en alles hop hop hop het gelijk helemaal perfect naar je zin is. Dus dit jurkje... is een ideaal projectje om er weer in te komen. Ze loopt heel wat op en neer om alles te verzamelen. Garen op een spoeltje doen... alleen heeft zij niet zo veel spoeltjes, dus wordt er eentje met weinig draad erop geleegd... 





Daarna worden de tekens die ik er al op had gezet doorgeknipt....


Een naadtoeslagje wordt gehalveerd...
 Er wordt heel wat gespeld...
Eventjes zoeken naar het pedaal... en gas geven maar... serieus snoetje hè.


Ik probeer foto's te nemen vanaf de bank, er staat wel een strijkplank in de weg... probeer met een telelens dwars door het onderstel van de strijkplank een kiek te nemen.... tja... je moet toch wat, hè.
Naden open strijken... oeps.... water is op. Effe vullen... en dan tap tap tap wachten... gelukkig is er wat op de tv.... hahaha. de Tour de France staat op. Dan wat naadjes open strijken en even later weer een husje open strijken.










Tussendoor gaat er ook nog een plonsje water naar binnen.... mjammie geef mij er ook maar eentje...
Oei... naadje verkeerd. Even lospulken en spelden. Ik help even door een hulpstiftstreep neer te zetten en het wordt opnieuw gestikt.


De spelden vinden nog niet automatisch de weg naar het speldenkussen... maar dat komt nog wel... oefening baart kunst!
Ook de locker wordt tussendoor gebruikt. Kirsten schrikt eerst van de snelheid, maar al gauw tjoekt het daar rustig aan tafel.
Elastiek door de tunneltjes bovenin trekken. Daarna even passen... elastiek om haar heupen strikken om te controleren dat de blauwe draadjes voor het tunnelbeleg op de goede hoogte zit...
Vandaag is ze vanmiddag weer lekker verder gegaan. Deze keer met haar ipod in de aanslag, koptelefoon op... swingend achter de machine... hahaha. Tussentijds leent Ramon haar laptop, want die van hem is bij de dokter... apparaatje maakt te veel lawaai en het geluid is telkens de draad kwijt. Maar die van haar heeft een geheime code.... ja, stel je voor hè. Dus Kirsten toetst even de code in en Ramon kijkt nadrukkelijk de andere kant op. Ja, ze mag niet denken dat 'ie toch misschien heeft gekeken!!


En dan even later... ik vraag aan Rem wanneer en wat we gaan eten, want het is al kwart óver zes.... zegt Rem.. "eh...". En weet je wat die grote lummel van een Ramon met een grote grijns zegt "O, het is nu te laat om te gaan kóken!"... Kirsten gaat gelijk ook glimmen... en Rem zegt tegen mij... "Moet je dat stel zien kijken....". Ik zeg.... "Het lijkt wel of ze kwispelen!"..... Nu vinden Rem en ik dat dat kwispelen wel beloond mag worden, ze gaan er nog ècht van kwispelen en hun beugelbekkies worden nóg breder. Rem heeft vandaag zijn eerste vakantie-dag... hoewel.... dat is niet helemaal zo, want hij heeft veel aan de mobiel en mail gehangen. Maar dat is altijd zo. Altijd wanneer hij vrij heeft gebeurd er "iets". Dus even worden de goede lijnen uitgezet en overgedragen... dan kan de èchte vakantie beginnen.... Dus de vakantie starten zonder te koken... is wel leuk. Rem gaat samen met Kirsten frietjes halen, met iets erbij. Kirsten gooit gelijk haar jurkje in wording naar me toe...






Dit is het resultaat van mijn gehaak op de bank... zo te zien moet ik een héleboel draadjes afwerken, maar gelukkig wordt de helft ook gebruikt om het aan elkaar te zetten, dat is denk ik wel leuk, allerlei kleurtjes als stikselsteekjes aan de achterkant... 


Ik heb vandaag weer de hele dag braaf op de bank gezeten... ik denk nog een paar daagjes... en dan kan ik weer aan de "wandel". Tussen aanhalingstekens hè, want rustig, rustig, rustig is het motto...