Shelbyville-Times-Gazette-collie-collie

Grumble de grumble... Heb ik éindelijk de tijd om te beginnen. Het is tenslotte mijn vrije ochtend (hoewel vrij, eerst het een en ander aan orders en mailtjes verwerken), maar goed om 11:00 uur zat ik vanochtend ijverig achter de naaimachine... ik volg de werkbeschrijving uit het boek. Het bovenstukje heb ik als een blind paard gevolgd (is wel lekker relaxt), dus zal de rest ook wel kloppen...


Maar bij het splitje voor in de rok kon ik in het boek (zelfs met de tekening erbij) niet vóór me zien en dat bedoel ik dan dat ik het niet voor me zie in mijn hoofd. Dat komt eigenlijk omdat ik geen resultaat tekening of foto kan vinden hoe de hele handel er op elkaar eruit ziet... en dan stagneert de boel in mijn hoofd en dat komt door de twijfel...

Als ik twijfel, in mijn hoofd dus, dan doe ik in principe niets totdat ik het wel weet óf ik doe het op mijn manier.... Aangezien het hele bovenblijfje klopte als een bus ben ik de rest van het jurkje ook maar als een blind paard gaan volgen en verdraaid... Ik twijfelde toen ik het splitje ging knippen... en nu heb ik het aan de verkeerde kant links zitten knippen grommmmmmmmmmmm!!! Ik had op één of andere manier de verkeerde kant van de stof voor mijn neus.... Ik had de stof met de goede kant naar mij toe gelegd en dat moest dus juist niet. Ik zat zo te proberen het voor me te zien en hoe dat er uit zou komen te zien met dat strookje stof, was het strookje stof nu wel of niet zichtbaar... en daardoor zag ik ze uiteindelijk vliegen en lette ik niet op.

De weg er naar toe is qua uitleg belangrijk, maar ook hoe het eruit ziet nadat het in elkaar zit is belangrijk, daar haal ik tenminste héél veel informatie uit. En dat is op de uitleg tekening niet te zien, op de foto niet en ook op de technische tekening is daarvan niets te zien, want de strikceintuur zit er voor getekend. Héél jammer, anders was het voor mij duidelijker, ik weet nu in mijn hoofd wèl hoe het zit. Maar goed... is dan een proefjurkje hè.

Maar goed... dat splitje zit er nu wel, is niks mis mee, maar wat er nu verkeerd zit, is dat het bovenlijfje niet op de DROL-manier zit. Nu zijn in het boek de voorbeelden van de jurken op beide manieren te zien, óók op één foto gezamelijk, dus de foto's zijn niet in spiegelbeeld geplaatst. Het kan dus blijkbaar op beide manieren, maar mijn voorkeur heeft toch de DROL-manier (Dames Rechts Over Links)... en nu is het niet alleen dat wat mij stoort... Ik had het voor rechtervoorpand met de bloemetjes mooi aan de rand geknipt en nu wordt dat het onderliggende pand en heeft het linkerpand heeft de bloemetjes afgetjopt langs de rand. Oké, de bloemetjes lopen netjes door op het andere pand, maar niet zoals ik had gepland!

Terwijl ik zo zit te mopperen achter de naaimachine, inmiddels is de school uit, hebben we geluncht en zit de dame op de bank naast me te borduren, vraagt Bridget waarom ik zo zit te sputteren. Ik laat het haar zien en weet je wat de nuchtere dame zei??? "De bloemetjes lopen toch door... en geen hond die weet dat jij het andersom wilde doen".... tsja... géén hond die dát ziet... en boeit... nu ik nog (pfff wat mekker ik eigenlijk ook, want het jurkje ziet er super uit).

Inmiddels heb ik satijnen biaisband gevonden, licht lavendelblauw, wat heerlijk is het om alles weer onder één dak te hebben en bijna alles makkelijk te kunnen vinden. Op de knoopjes en garen na is alles UWYH.

De zoom van de jurk werk ik af met satijnband, dan valt de zoom mooier. De jurk heb ik niet alleen qua bovenlijfje gevoerd, zoals het originele patroon, maar ook de rok voer ik. Aan de onderrok komt een strook gerimpelde tule. De stof van de jurk is namelijk héél erg dun en slabberdewats en kan wel wat body gebruiken. Aangezien Bridget daar totáál geen bezwaar tegen heeft leef ik me nog heerlijk uit. Dit soort jurkjes zullen toch wel snel genoeg uit haar mode-repertoire verdwijnen. Ik heb het biaisband aan de zoom doorgestikt, want de kleur garen is me alles meegevallen. Ik dacht eerst dat ik al het zichtbare stiksels moest vermijden, maar nee, is helemaal prima.











Volgens Bridget komt de lente er toch ècht aan. Elke dag komt ze wel met een bloemetje thuis. Twee krokussen of een mini-narcis... Die zet ze dan in een kristallen flesje... en dat staat dan op tafel bij de fruitschaal en snoepjesschaal... De bloemen gaan binnen een uur of vier helemaal open staan, en dan krijg je dit... Mooi toch...

Ik hoef aan het jurkje alleen nog de knoopsgaatjes te maken en knoopjes er aan te zetten. De onderrok moet alleen nog afgewerkt worden qua zoom en een rimpelstrook tule op stikken... dus bijna...

Afgelopen woensdag werd ik in de loop van de middag gebeld door Nathalie (mijn vriendin de super taartenmaakster).  Bridget speelde bij haar met haar zoontje Daniël en dochtertje Emma. Het was heerlijk weer dus heel veel buiten lekker, rennen, ravotten, klimmen en klauteren. Ineens zag ze Bridget naar haar huis komen met haar jasje uit en haar linkerhandje had ze haar polsje beet... Nathalie dacht "O jee, die is uit het klimrek gevallen en heeft haar polsje gebroken...". Gelijk hup naar de deur en toen bleek dat ze gebeten was door een hond. Gelukkig had ze tijdens de beet haar jasje wel aan, maar blijkbaar wilde ze even zien wat de schade was en had ze haar jasje uitgedaan.

Nathalie zag de snijtanden van de hond en de bovenkaak in haar polsje staan... het was geschaafd en rood. De snijtanden hadden de meeste schade aangericht en daar begon het ook snel te verkleuren. Dat zullen wel blauwe plekken worden. Ze vroeg hoe dat nou zo gekomen was en het bleek dat ze in de poort aan het lopen waren en de tuindeur van het hoekhuis was open en daar kwam dus een hond uit die niet lief kwam aanlopen, maar zijn territorium aan het verdedigen was. Daniël stond gelijk stokstijf stil (hij heeft dat ooit geleerd van Nathalie, stokstijf staan en anders een tik op de neus van de hond, dat is zijn zwakste plek). Maar de meisjes rende weg, of waren al aan het rennen dat wisten ze niet meer. Ieder geval Bridget rende niet snel genoeg en de hond haalde haar in en beet haar in haar rechterpols... en niet een klein beetje...


Gezien de grote van de beet, was het geen klein hondje en Daniël omschreef de hoogte van de hond en het was een flink caliber Herdershond (het was wat ik tijdens het telefoontje begreep ook een soort Herder maar ik weet dat niet meer precies, tijdens een telefoontje, was ik aan het ijsberen en had ik grote koeienogen van schrik). Hij vertelde ook dat er een meneer was die zei dat de hond "Wat speels" was... Daar was Nathalie het niet mee eens en die ging met Bridget gelijk naar het desbetreffende huis. Bridget wilde eerst niet, was nogal bang en geschrokken, maar nee. Nathalie zei dat ze toch ècht eventjes mee moest, is het niet om verhaal te halen, dan wel om te zorgen dat ze dat huis niet gaat mijden.

Er werd open gedaan door een mevrouw en die was toch best geschrokken. De hond was blijkbaar nogal waaks en nu er een Keukenmeneer rondliep die bezig was in de keuken en steeds in en uit liep, was de hond blijkbaar ontsnapt door de tuindeur, die die meneer open had laten staan. Nathalie liet goed merken dat je zo'n grote waakse hond in zo'n kinderrijke buurt goed in de gaten moet houden en bij het bezoek van anderen die in en uit lopen moet zo'n hond gewoon in de gang, of aan de riem gehouden worden.


Nathalie zei ook, dat Bridget veel geluk heeft gehad dat ze toevallig een spijkerjasje aan had, die haar pols bedekte, want anders had het héél fout kunnen aflopen, want dit was géén speels gedrag van een hond!! Ook vertelde ze dat wij, de ouders van Bridget, naar de politie kunnen stappen om de hond aan te geven en als hij niet door te test komt, is het bye bye hond. De mevrouw was flink geschrokken vertelde Nathalie en leek het heel serieus te nemen. Ze verwachtte dat de deur en hond goed in de smiezen gehouden zal worden.

Bridget zat ondertussen bij Nathalie op de bank een filmpje te kijken met een ijsje om haar gedachte aan haar pijnlijke pols èn een bijtende hond af te leiden. Ik zelf moest ook even bijkomen. Toen Rem thuiskwam en ik het hem vertelde wilde ik wel graag dat hij ook nog even langs zou gaan bij die mevrouw. Gewoon ter bevestiging dat ze het ècht goed in de gaten moet houden, want er zijn hier zóveel kleine kinderen. Voor het zelfde geld had 'ie in Bridget's gezicht gebeten... zo groot is ze nog niet voor zo'n grote hond.


Dat ik zelf niet ben gegaan is gewoon zelfbehoud voor mezelf en die mevrouw, want mijn emoties gaan met mij op de loop. Rem is daar veel rustiger in en kan duidelijk communiceren zonder emotioneel te worden. Bridget moest dus nog een keertje mee, dit keer om het huis aan te wijzen, want Rem wil niet bij de verkeerde aanbellen. Dit keer ging ze makkelijk mee, dus ik denk dat de schrik een beetje gezakt is. Bij terugkomst vertelde Rem dat de mevrouw inderdaad héél erg geschrokken was en het ook héél erg voor Bridget vond.

Gisteravond werd er gebeld aan de deur... en daar stond de mevrouw met een bos bloemen in haar handen voor ons voor de schrik en voor Bridget een cadeaubon van € 10,00 van de Bart Smit. Ze benadrukte dat ze het verschrikkelijk vond voor Bridget en dat ze de hond ècht heel goed in de gaten houdt... en dat de hond ook uit zijn doen is door het gebeuren. Het is blijkbaar een combinatie van een vreemde Keukenmeneer in huis, deuren open, in en uit lopen en dan misschien kinderstemmetjes van de drie kinderen die net op het verkeerde moment langs liepen...

Bridget heeft nog 3 grote stippen van de snijtanden in haar pols staan. De pols kan nu aangeraakt worden, dat was woensdag en gisterenochtend wel anders.

Zondagochtend stappen Bridget en ik op de fiets om voor papadag een bosje bloemen te plukken. Dat had ik beloofd om te doen, dus iedereen lag nog te knorren toen wij op de fiets zaten. Inmiddels ben ik zo handig om een snoeischaar mee te nemen, want niet elke stengel is gewillig... dus, knip, knip, knip... langs de sloten, langs de landweggetjes... het resultaat is... dit! De kleuren zijn feller, maar het paarsblauwe komt zoals gewoonlijk niet goed uit de verf.


Mooie witte, paarse en gele bloemen... van alles door elkaar.


Ook allerlei grassen en klimop zit erin...


Tijdens het nemen van de kiekjes van de blommetjes zat spetter op mijn schouder zich druk met mijn camera te bemoeien. Ze wil óók kijken en kwettert aardig wat commentaar... Als ik de camera op haar richt (effe goed mikken en in één keer is het nog raak ook), draait de oelewapper zich ineens half om... Nou ja zeg!!

We zaten pas half elf aan het ontbijt... zoals de tieners en papa het graag hebben, even een beetje uitslapen! en geen ontbijt op bed, want daar houdt Rem niet van, maar wel verse aardbeien. Die net geplukt in het bakje lagen om verkocht te worden. Dit waren èchte aardbeien, dat zag je aan de vorm, dat zag je aan de kleur... en vooral de smaak... geen suiker nodig hoor!