Ja... bij Toutatis... ik weet nu wáárom dit rokje in zo'n tasje zat. Niet alleen ín zo'n tasje, maar ook ver onder en achterin de kast. Achter een stapel stofjes en onder een berg wol! Dit tasje was ik blijkbaar van plan héél lang niet tegen te komen... en misschien wel terecht! Wat een #&*^#%+(@*&^ rampenstofje is dit. Dat het een ruit is is al lastig genoeg, maar nee dit eigenwijze stofje moet ook nog eens de neiging hebben om te rekken, terwijl er géén stretch in zit. Dus het rekt heel irritant... her en der. Net waar het zin in heeft. Nu is het ook nog eens schuin geknipt... dus dat is al beweeglijk, maar dit portret... grrrrr.
Ik was al verbaasd waarom er overal pijltjes op het patroon staan, maar dat was blijkbaar niet alleen handig voor bij het knippen, maar ook om te zorgen dat het patroon exact bleef liggen zoals het ligt voor het doorslaan, want ik heb me daar een berg spelden gevonden in de panden... niet normaal meer. Voor minstens vier rokjes! Blijkbaar moest het patroon vastgespijkerd worden...
Inmiddels is het probleemgeval doorgeslagen. Ik ga niet eerst locken, maar het portret gelijk onder de machine gooien, want ik vermoed dat het beter is om eerst te stikken en dan te locken om gezwabber intern te voorkomen... Ik weet het niet zeker... maar je moet toch wat, hè.
Het is dat het modelletje zo leuk is en eigenlijk het stofje ook. Gevonden op de markt tijdens een stoffenspektakel alweer ééuwen geleden, met daarbij een bijpassend donkerrood tricootje voor een shirtje. Nu hoop ik dat díe beter te verwerken is...
Als ik maar eenmaal achter de machines zit, effe een kilootje of vijf moed verzamelen, hahahaha, zal het vast wel een stuk sneller gaan dan het met het doorslaan het geval was... Hoop ik...
0 comments:
Post a Comment