Grote takken zoeken met bitterkoekjescake toe...


De foto's zijn vandaag niet zo best, want waar we hier stonden, open vlakte waaiden we behoorlijk weg... Bridget en ik zijn vandaag (of eigenlijk gisteren) op zoek naar héle grote takken voor de kerst. Die willen we voor het grote raam in de woonkamer ophangen, nadat ze natuurlijk schoon gemaakt zijn, want er zit veel aardeprut aan... Daar gaan we grote glazen druppelvormige lampjes aan hangen. Die heb ik jaren geleden gekocht en die hing ik dan in de keuken, maar vanuit de woonkamer zie je er niets van, dus... wil ik er wat mee doen... vandaar de zoektocht naar grote takken. We doen gewoon nog een meisjesmiddag deze week, hahaha. Bridget is er helemaal blij mee en duikt elke keer de struiken in als ze vermoed dat er een losse tak ligt.


Ik vind haar net een herderinnetje zo met die poncho, bontmuts op, gebreide warme handschoentjes en twee takken in haar handen...


Koud heeft ze het niet, hahaha. Ze wil graag dat ik een kiek neem bij het water... "Alleen jammer dat er nu geen eendjes zijn mama" roept ze. Ja, die zitten denk ik lekker verstopt bij een watertje met veel overhangend riet, want als ze nu midden op het water zitten, gaan ze waterskiën door de wind.





Deze warme bontmuts heeft ze gekregen van papa Sint, die was op stap geweest om cadeautjes voor iedereen in de schoen te zoeken, deze keer geen snoepjes had 'ie bedacht. Geen dure cadeau's maar iets leuks of iets geks. Hij is naar de Xenos gegaan en heeft daar deze witte giga bontmuts met sjaal voor Bridget gekocht en een stoere witte van ribfluweel met fleece met van die oorflappen die ook omhoog kunnen worden vastgemaakt voor Kirsten en voor Ramon kleine boksjes voor de laptop. Allemaal leuke prijsjes. 


We zijn heel blij dat we sinds een aantal maanden de Xenos hier in het winkelcentrum hebben. Je kan er namelijk altijd wel iets leuks voor iemand vinden. Gisteren hebben we, nadat we met veel plezier een stukje cake hebben gegeten als toetje, voor een vriendinnetje van Bridget een verjaarscadeautje gekocht. Dat was een knuffel die je in de oven op kon warmen voor € 5,00 en een mooie doos met streepjes en ruitjes om het in te verpakken voor € 2,00 en het is een fantastisch cadeautje... vinden wij tenminste. 



Bridget is hier net een mini-kerstvrouwtje, hahaha, alleen de arreslee mist ze nog.


Ook ik werd op de kiek gezet, maar dat was nog best wel lastig. Bridget zat op haar hurken en ging door de wind een beetje wiebelen. Als je dan toch al een groot toestel in de handjes hebt, gaat dat niet helemaal goed...




Ze vroeg op een gegeven moment of het toestel wel helemaal in orde was... ik terug gelopen...



Even een kiek gemaakt... hm... gewoon scherp beeld... maar ik sta natuurlijk hè, ik zit niet op m'n hurken... Bridget ging het nog eens proberen...



Ik krijg ook nog aanwijzingen "Mama, stil staan..."


"Mama, naar rechts kijken..."



"... even omdraaien". Ik hoorde haar amper door de wind, dus ik draaide me om met "Hè, wat zeg je?".... klik




Nog een keer "Wat zei je..." zegt ze "Helemaal goed!" 




Als we uiteindelijk naar huis lopen, begint het al te schemeren... we hebben zware armen van de takken. Vooral Bridget want die had er twee... 



Ik vraag aan haar welke ze het mooiste vind, want de takken zijn alle drie heel verschillend.



Haar favoriet is de kortste, wat dikkere tak met een mooie kromming erin...



Hij moet wel schoongemaakt worden, mama... was het bij inspectie...



Na de wandeling en zoektocht werd het tijd om de bitterkoekjescake te gaan bakken. Eerst handen wassen en dan alle bullen verzamelen... Bridget weet precies wat ze nodig heeft en pakt van alles her en der uit de kastjes. Pakt de boter en gaat gelijk de benodigde boter afwegen... klontje voor klontje... naar de 200 gram.



Ik zwiep even haar haren omhoog met twee vlinderklemmetjes. Want koken of bakken doene niet met haren los... Daarna eieren krakken... zo noemen ze dat hier.... het zegt ook wel krak ja, hahaha. Het gaat bij alle vier de eieren meteen goed, geen kleine stukjes schaal in het schaaltje, helemaal perfect. Plof bij de cakemix en boter (de volgorde van mixen lappen we aan onze laars) en mixeren maar. Ik hou de bak bij een oor vast, want hij wil altijd gaan tollen, en Bridget heeft twee handjes nodig om de mixer stevig vast te houden.



Mjammie... het beslag smaakt lekker, ook Kirsten komt een lepeltje bietsen. Zelfs het drinken gaat inclusief mixerstaafje... daarna lag Bridget een paar minuten in een deuk, want er zat smurrie onder haar neus...



Daarna het beslag in de ingevette ovenschaal, zoef in de oven en uiteindelijk als toetje na het avondeten lekker van gesnoept. Dit stuk gaat in de folie voor morgen...


Het was uiteindelijk wel op het nippertje dat we de cake uit de oven haalde, want ik had de kookwekker de dag ervoor dol gedraaid, blijkbaar kan dat. Ik draaide te ver en nu draait 'ie alle kanten op, maar telt 'ie geen minuten meer.... Gelukkig hebben de pubers mobieltjes waar allerlei handige functies op zitten, zoals een kookwekker... alleen waarschuwde Kirsten Bridget wel, maar die zat zó in een tekenfilmpje te kijken, dat die het niet hoorde... Oeps!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Stoffenhuis Anja


Vandaag ben ik met Rem, Kirsten en Bridget bij Stoffenhuis Anja langs geweest. Anja heeft vandaag haar nieuwe winkelruimte geopend. Ze is verhuist en heeft nu een prachtige grote winkelruimte, met achterin de winkel een grote tafel waar workshops kunnen worden gegeven. Van zo'n winkel heeft ze lang gedroomd en nu is 'ie er .... We kwamen binnengewaaid (wat een weer vandaag hè) en Rem en ik zeiden gelijk... jeee wat groot en ruim.... wat lekker licht. Het is een groot verschil met het vorige pand, daar wist ze op een gegeven moment niet meer waar ze alles moest laten. Hier is het heerlijk om rond te kijken, veel ruimte, brede paden, alles overzichtelijk... een walhalla om rond te neuzen!!



De winkel is zoveel groter en lichter dan waar ze eerst zat. Zoals je ziet achter Anja, de blonde dame, staat een hele tafel vol met felicitatieboeketten en mooie bloemstukjes, heeft ze heel wat bezoekers gehad die de winkel kwamen bewonderen. Wij hadden natuurlijk ook iets bij ons, een mooie witte pot met daarin een groen klimopje met bolletjes, die nog op moeten komen, er hing ook nog een witte hartjeskerst"bal" in om alvast in de kerstsfeer te komen.... en zoals de bollen nog gaan groeien, zo zal haar winkel ook verder groeien... 



Een hele ruime toonbank waar de stoffen geknipt kunnen worden. Het gedeelte wat je hier ziet is maar de helft.... hahaha, superruim dus. De verkoopsters zullen niet meer in elkaars werkruimte zitten, plek zat! 



Alles ligt nu heerlijk overzichtelijk gesorteerd bij elkaar.




De winkel is goed verlicht, zodat je de stoffen heel goed van kleur kunt bekijken. 



Ook een ruime plek voor de fournituren.



Mijn fotokwaliteit is vandaag niet je van het, maar de flitser had kuren... Sorry daarvoor. Helemaal achterin, waar op de kiek al die mensen staan, staat de grote tafel voor de workshops. Dat is een nieuw facet van de winkel. Het is de bedoeling dat er workshops worden gegeven met als basismateriaal stofjes. De mensen kiezen een workshop uit, dat kan zijn een memoboard of het bekleden van een vogelhuisje of een lijst... (dit zijn voorbeelden die ik zo even bedenk, want ze is er nog druk mee bezig). De stofjes voor die workshop kunnen ze in de winkel ter plekke uitzoeken, idealer kan niet toch....




Er is ook een kinderhoek met een tafeltje, stoeltjes en een bak met speelgoed, dus ook de kleintjes kunnen lekker rommelen als moeders stofjes uitkiest. 


Het is niet alleen een "stenen" winkel, maar ook een webwinkel. De "stenen winkel is te vinden op de Zeugstraat 40 in Gouda en het adres van de webwinkel is  http://www.stoffenhuisanja.nl.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Freebook recykleer-rokje Doortje in de webwinkel gratis te verkrijgen






Bridget had een lievelingsrokje van Oilily... daar groei je als ukkemeisje op een gegeven moment uit... Je had haar gezichtje afgelopen september moeten zien... ze kon zich er ècht niet meer inwurmen... zelfs niet met het knoopsgatelastiek los... Ook was het overslagrokje véél te kort geworden... Maar ja, dat geborduurde plaatje van een hertje... met paarse bloem, daar kon ze eigenlijk toch geen afscheid van nemen... "Mama, kan je ècht niets met dit rokje doen, zodat ik hem niet kwijt ben....". Tja... daar moet ik maar eens een nachtje over slapen...

Nou dat nachtje is al heel wat weekjes geleden, maar een paar weken terug ben ik met het rokje in de hand voor mijn lapjeskast gaan staan... Ik ga niet alleen recykleren, maar ook UWYH-en. Ik vind een mooi bijpassend en stoer stofje voor het overslagrokje, paars lint met stippen en paars lint met een zweempje fuchia erin. Ik bedacht gelijk dat ik misschien wel een freebook zou kunnen maken van dit proces... misschien zijn er dames die dat wel leuk vinden...  

Ik ben dus gewoon maar begonnen, natuurlijk eerst Bridget gemeten, ze valt een beetje qua maat tussen 128/134 en 140/146 in. Dat heb je altijd een periode, maar aangezien het er nog heel wat koude maandjes komen, en ze flink in de groei is, hou ik voor de lengte maat 140/146 aan. Ik begin met de boel uit elkaar te tornen... bekijk de onderdelen en ineens zoef... gaat het als een trein en tussentijds neem ik foto's van wat ik doe, gelijk uploaden en verwerken in de laptop en zo groeit er een heel verhaal.

Het is dus een verhaal van een prachtig overslagrokje, dat te klein is geworden. Voor dit freeboek maakt het niet uit wat voor één: met plooitjes of zonder, gerimpeld of met stroken. De lengte maakt ook niet uit. Er staat een tabel in met 4 verschillende roklengtes per lengtemaat, zodat je een ijkpunt hebt. 

Al met al, heb ik héérlijk zitten freubelen... heeft Bridget een prachtig rokje, waar ze héél erg blij mee is, ze heeft hem al twee dagen aan!!

Dus... in mijn webwinkel is een sinterklaascadeau die je gratis kunt downloaden... veel plezier ermee.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Een paar daagjes met z'n tweetjes op stap...





Zo daar ben ik weer.... Voor het eerst sinds eeuwen, zijn we met z'n tweetjes twee daagjes weg geweest. Eén nachtje overnachten we in het Parkhotel in Valkenburg, een heerlijk hotel... verwend met een mooie kamer, niet groot of zo, maar alles is aanwezig een beetje sjieke look qua behang en bed... mooie badkamer, plafonds een meter of 3 hoog... jip, helemaal mooi. 

Rem heeft voor het eerst sinds 10 jaar een weekje vrij, en dan niet vrij omdat we op zomervakantie gaan, en ook niet vrij omdat eind december alle ambtenaren vrij zijn en hij verplicht ook vrij moet nemen. Nee... hij heeft uit zichzelf vrij gepland en ook genomen. Zijn collega's rolde van verbazing van hun stoel en niemand protesteerde, want "Hij" heeft vrij... dat heeft 'ie eigenlijk nooit dus  "Ècht?"... "Ja, ècht vrij!". Ik rolde niet van mijn stoel, ik wacht dan altijd eerst efkes af, er gaan wel meer dingen niet door die wel zijn afgesproken... en dat is dan gewoon 's middags een beetje vroeger thuis zijn of zoiets simpels, laat staan een héle week.


Maar het is ècht... hij is thuis dus is het ècht. Ik heb prompt maandag ook vrij genomen, ook om voorbereidingsdingetjes te doen en ook om dingen in huis af te ronden, zodat oma niet met een lege ijskast hier in huis zit. Ook de koffer is gehaald, exemplaar beschaafd en niet de héle grote, waar we voor 5 personen kleding in stouwen, maar een formaat kleiner toen we nog met z'n drietjes waren. Alleen gaan er nu ook laarzen in en de laptop is er ook ingeploft. Als je een eigen bedrijf hebt kan dat soms niet anders, maar ik heb niet langer dan 5 minuten er achter gezeten. Goed hè!

We gaat naar het zonnige zuiden en vallen om kwart voor twaalf het hotel binnen. Da's te vroeg, je kan pas om twee uur inchecken. Maar we lopen naar de receptie en checken toch alvast in, kopen kaartjes voor de grotten en de koffer zette we even in depot. Zijn we die vast kwijt. We gaan wandelend naar het centrum, 300 meter verderop, en lopen even later langs een kabelbaan... da's toch zó mijn hobby.... dus NIET. Maar mijn Rem vind het helemaal gewèldig en wil dólgraag erin. Ik vind hoogtes 3 keer niks, dus ik bekijk het gevaarte met argwanen, maar bedenk dat het qua steilte nog wel meevalt en ik ga overstag..... grrrr. 

We zitten er nog geen 10 tellen in en ja hoor een gat in de berg van 25 meter... OOOOOOoooooh ik haat dit. Dat gevoel dat je naar beneden getrokken wordt, dit is zo'n gat waar een ingang van een mergelgrot is en even later nog een gat... OOOOOOoooooh..... ik haak mijn ogen vast aan een boom in de verte... en m'n hubby probeert met kwebbelen de boel te ontspannen. Ontspannen lukt niet, maar de tijd gaat stukken sneller, anders gaat de tijd in slow-motion. Even later zien we een rodelbaantje en ineens zie ik een hek... is daar een pad langs?? Ik haak geestelijk gelijk vast aan het idee dat ik misschien niet met dit ding naar beneden hoef, want naar beneden gaan is nóg véél erger, want dan kijk je in een héél groot gat over dat 25 meter diepe gat.... Hhhhhhu zucht... 


Rem zegt nog "Ik zal maar niet filmen hè... ik zeg "NEE, tenzij je wil dat ik je beeld verzuur...". Op het eind als ik zéker weet dat er alleen maar gras is dat niet verder dan 5 meter onder me wegzoeft, mag hij een paar tellen filmen (hij wil zó dólgraag mijn snuit filmen..... tssss!).

Even later komen we bijna aan, zegt 'ie man van de kabelbaan terwijl we nog in de lucht naar de netten toe vliegen dat de veiligheidsstang omhoog kan. Ècht NIET.... zolang ik geen grond onder dat bakkie zie... gaat die veiligheidsstang nèrgens heen. Twee tellen later was het er wel... en dan doe ik graag de stang omhoog om uit dat bakkie te springen, gráág zelfs. We lopen naar boven naar het restaurantje waar we warme chocolademelk gaan drinken en weer wordt mijn oog getrokken door het hek... volgens mij... is dáár mijn ontsnappingsroute... het maakt me rustig... Of het er wel is of niet, ik kan relaxt mijn chocolademelk drinken, hahaha.


Na het drinken en wat kwebbelen wandelen we naar buiten en gaan wandelend naar beneden, en hebben een prachtig uitzicht, we zien ook een ruïne in de verte... Da's toch veel leuker dan spastisch in een kabelbakkie zitten!


We wandelen naar het centrum, kijken overal. Rem kent de weg, zijn familie woont in deze contreien, Valkenburg, Schin op Geul en da's wel handig. Een leuk winkeltje ingelopen om een cadeautje te kopen voor oma die oppast. We drinken wat, lunchen wat. Kijken verbaasd om ons heen, of eigenlijk ik, want Rem kent dit alles al, werkelijk alles is in kerstsfeer versierd... Het is niet te zien dat aanstaande maandag Sinterklaasfeest is. We bezoeken twee grotten waar ook nog kerstmarkt is. Zandsculpturen hebben we ook nog bekeken en aan het eind van de middag slenteren we naar het hotel waar we de koffer opvissen en die in de kamer uitpakken. Dat doe ik gelijk, wat een keurig kastje hebben we. Ook de toiletrommel wordt gelijk opgeruimd... Nàh, ik leer het wel. Daarna plof ik op bed terwijl Rem een bakkie leut zet... en ik val in slaap.... snurk snurk snurk... Ik heb een anderhalf uur geslapen als ik zachtjes wakker wordt gemaakt. Het is buiten stikdonker... en het is al na zessen... optuttijd om uit eten te gaan... 


Ik heb mijn haar gisteravond gewassen en dan is het 's ochtends nog niet helemaal droog, maar ik kan er ook niet veel mee, tenzij ik tijd heb, en dat had ik vanochtend niet. Dus haartjes in een klem geflanst met een lus en daardoor heb ik nu slagen in mijn lange haar. Kijk dat is vooruitkijken hè! Ik verwissel mijn skinny jeans voor een nieuw overslagjurkje dat ik dit weekend gemaakt heb. Lekker gevoerd, longsleeve eronder, zwarte laarzen met hakken eronder, dikke panty en ik heb het niet koud. Ik had overdag een knalrood kort swaggerjasje aan, maar heb nu een camel knielange blazerjas aan. Roodfluwelen sjaal met rode kraaltjes en m'n rode leren handschoentjes... ja.... ik ben klaar om uit eten te gaan.

We stappen naar buiten, het is fris, maar daar heb ik geen last van. We lopen langs de vele restaurantjes, maar het gros is leeg, en als het vol is, dan is het vol met alleen maar 65+. Nu kan dat best gezellie zijn, maar ik wilde dat er wel wat leven was, muziekje of zo... en het was daar doodstil... brrr. Nee géén zin in. We lopen weer richting de grotten en zien dan een klein tentje, gezellig verlicht met kerstverlichting (het hele stadje is bedolven onder de kerstsfeer), gezellig muziekje op de achtergrond en de bezoekers variëren in leeftijd, helemaal goed.

We zitten gezellig in het midden van het retaurantje en krijgen snel wat te drinken en stokbroodjes met kruidenboter. We bestellen geen voorafje, want dan past het toetje er niet meer in, hahaha. Ik ben dól op toetjes, dus... ik reserveer een plekske. We hebben vandaag al zoveel gesnoept. Rem neemt Werrum sjink (warme beenham) streekgerecht en ik neem tournedospuntjes met huisfrietjes. Het smaakt héérlijk...


Daarna nemen we Dame Blanche op hakken, de hakken heb ik niet gezien, maar het smaakte héérlijk en daarna kon ik geen pap meer zeggen... pffff... buik is mudvol!

We lopen half tien richting hotel en kijken naar alle gezellige verlichting overal. Als we aankomen lopen we direct de krakende trap op en zien links in de gang waar de ontbijtzaal is... pfff... Ik heb net gegeten hebben we het wéér over eten. In de kamer zwiep ik alle onderdelen richting koffer of kast... tsss ik wordt nog netjes... 


Ik plof even later in bed... lekker naast Rem... ik kijk nog eventjes televisie... en dan knorren maar.... aaaaaaah, zóóóóó hééééérlijk..... hmm morgen gaan we naar Maastricht... mooie... gaap... winkeltjes... geeuw... bezoeken.... knor knor knor...



P.S. foto's van m'n jurk komen er aan hoor, maar ik kan het snoertje van dit platte fototoestelletje niet vinden....

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

AU... AU... AU... AU...

 


Kirsten had gisteren een thuiswedstrijd, lekker vroeg in de middag. Oma ging met Bridget ook kijken... en het ging hartstikke lekker 0-0.... dat is vaak niet zo geweest... Dit is een team met heel veel nieuwkomers, zo ook Kirsten. Die is gestopt met Acro en dit jaar begonnen met Hockey... en ze vind het ontzettend leuk. Vorige week is ze verkozen tot aanvoerder van het team. Ze is namelijk lekker fel... en heel goed in het aansturen van de meiden met een big-smile.




Alleen gisteren tijdens de wedstrijd, had Kirsten al een flinke bal tegen haar voet gehad, maar de dame gaat niet zomaar van het veld af. Maar even later, halverwege de tweede helft, kreeg de dame een bal van halve meter afstand naar zich toegeschoten... nog geen tel later de hockeystick... Toen viel de dame achterover en was het duidelijk dat er deze keer niet verder gespeeld werd. De dame werd afgevoerd naar het ziekenhuis, er werd ter plekke wel gelijk geijsd... maar ja... Game-over...


Kirsten baalde wel, want de wedstrijd was superspannend... het team riep naar Kirsten dat ze voor haar wel een doelpunt zouden scoren... helaas het bleef bij 0-0. Maar volgens oma en Bridget, hebben ze met z'n allen keihard gewerkt... De teams waren gewoon even sterk.








Rem, die coach is van het team (samen met een moeder van een ander meisje) was erbij en heeft Kirsten naar het ziekenhuis gebracht. Maar ja we speelden thuis, dus geen tuut in de buurt. Dus eerst met Kirsten op z'n rug naar huis gelopen, gelukkig is het veld aan het eind van onze straat. De dokter in het ziekenhuis, bleek een vader te zijn van een meisje die in Reeuwijk speelt en waar twee weken geleden tegen gespeeld was. Hij herkende Kisten en Rem direct.  Wat is de wereld soms klein, hahaha.


Kirsten heeft haar voet gelukkig niet gebroken, er zit wel een enorm ei aan de binnenkant van haar voet (daar is de schoen dus niet hard) en heeft ze hem zwaar gekneusd.... Twee dagen voet omhoog en er mag absoluut niet op gelopen worden. 


Ik hoorde dit allemaal toen ik op mijn werk zat, zit je niet lekker hoor... Ik ben ook eerder naar huis gegaan. Bridget was met oma mee naar huis gelopen, dat was wel heel fijn.






Kirsten oefent ook gezellig samen met Bridget. Die over een paar maanden met hockey gaat beginnen. Ze heeft de voetbalscheenbeschermers en sokken van Kirsten aan, ook haar oude rokje en buitengympen. Bridget heeft van haar zakgeld een hockeystick en een bitje gekocht. Het is geen op maat gemaakt bitje, vandaar dat haar snoetje er een beetje wonderlijk uit ziet. Maar veiligheid voor alles.




Deze foto's van Bridget en Kirsten zijn gemaakt toen het ietwat lekkerder van temperatuur was. Nu gaan de dames met een trainingsbroek op pad... hahaha. Daar zijn nog geen kiekjes van, dus we doen het maar even met deze....




Kirsten staat rechtsvoor, dat is de plek van een aanvaller... en ja, zij valt geregeld aan, rent haar benen onder zich vandaan, maar ze wordt ook geregeld aangevallen. Het is de bedoeling dat je niet alleen maar de bal wegzwiept, maar ook wegkaapt en dat 'ie aan je stick geplakt blijft zitten terwijl je aan het rennen bent. Je ziet haar elke week groeien, samen met de rest van het team.


Gisteren na de wedstrijd hadden we nog een verjaardag van Emma... dat is hier vandaan twee straten. Maar doordat alles anders liep en er nog boodschappen gedaan moesten worden. Ben ik met de kids vast voorruit gegaan en heb de dame al hinkelend naar mijn tuut gebracht en twee straten verderop er weer uitgehaald... Op de verjaardag heeft ze lekker haar voet op Rem's been gelegd... en 's nachts op een kussentje en goed geslapen. 


Ze heeft vandaag samen met Bridget het konijnenhok schoongemaakt, zij zittend op de grond en Bridget deed de loop en veeg-dingetjes. Prima pet, en met een pijnstillertje gaat het hartstikke goed met haar voet. Gelukkig maar...

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

... schoenendoosaktie en een dansje toe...

 

Deze maand is er op de school van Bridget altijd een schoenendoosaktie voor kinderen die niet zo veel hebben. Er wordt dan gevraagd iets leuks in de doos te doen, ook van jezelf... dan gééf je namelijk als kind ècht iets aan een ander kindje. Ook tandpasta, tandenborstel, zeep, kam, borstel of haarspeldjes... dat soort dingen willen ze graag. En natuurlijk spulletjes voor op school.



We hebben in de Hoogvliet tandenborstel, tandpasta, zeepje, haarborstel, elastiekjes, 3 pennen, potlood, puntenlijper, gummetje en kladblokje gekocht. 


Bridget heeft een knalroze kettinkje met felgekleurde fruitbedeltjes uit haar sieradendoosje gepakt. Kleurpotloden, lineaaltje, nog een gummetje, stuiterbal met glitters, 3 kleine poppetjes (8cm hoog) een poezenknuffel, die bleek er later niet meer in te passen. 




Terwijl Bridget haar schoenendoos aan het versieren was, ging Kirsten ook wat spulletjes zoeken en kwam met 2 schriftjes, dierenstickertjes, een witte stuiterbal, een klein knuffeltje wat nèt wel in de schoenendoos paste en een tekenschriftje. Kirsten heeft ook namens Bridget een briefje in het Engels geschreven, hoe ze heet en dat ze een broer en een zus heeft waar ze vandaan komt en dat ze hoopt dat het meisje veel plezier met de spulletjes zal hebben. Ook heeft Kirsten er een komische tekening onderaan getekend. Dat brief heeft ze daarna aan de binnenkant van de deksel geplakt. Daarna heeft ze nog een potloodtekening gemaakt van Bridget en haar. Op de foto met de inhoud van de doos zie je net een stuk tekening liggen onder een paar stuiterballen.





Dit is de heksenketel op tafel, hahaha. Je ziet verderop de poezenknuffel liggen die absolúút niet in de doos paste, hahaha. Hij vulde de doos op zich al, dan had er verder niets meer bij gekund en dat is natuurlijk niet de bedoeling.




Daarna werden de dames actief met de Wii en gingen ze dansen. Bridget had ondertussen haar tule onderrok uitgetrokken en haar maillot... De legging is in de was... dus werd het een maillot, maar sinds ze leggings draagt vind ze maillots zulke rampdingen... Dus lekker dansen op blote kakkies.




De foto's zijn lichtelijk wazig, maar je ziet wel dat ze lekker bezig zijn en veel lol hebben.




Handjes in de lucht en beentjes van de vloer... hahaha. Ik doe het ook geregeld met Bridget, maar ik vind het ook aardig hersengymnastiek... Bij mij mag de muziek wel een tikkie trager staan, hahaha.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Ik ben aan het recykleren...


Ik ben vandaag aan het recykleren... ja... aan het recykleren. Bridget kan geen afscheid van haar lievelingsrokje nemen en van het Bambihertje op het rokje... Dus ik heb er eens een tijdje over zitten dutten... De oplossing en het idee kwam vannacht en vanochtend het hele gevaarte steekje voor steekje uit elkaar gehaald... 


Voorzichtig ook, want de stof haalt nogal snel... Heerlijk om zo te rommelen en te creeëren. 


Het hele gevaarte ligt los, één zijnaad is geen zijnaad meer... bandjes komen er aan te pas... er wordt een soepel spijkerstofje uit de kast gepakt.... Er wordt gemeten, gespeld en zonder patroon geknipt... ik ben hélemaal in mijn element. Ik ben gewoon lekker aan het rommelen... en het schiet lekker op!... Bridget kan het vanmiddag gaan passen... ik ben héél benieuwd wat ze er van vind...

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS