Dag 4, dé jurk en strandtas van Kirsten...

Rem en ik slapen in de woonkamer op de slaapbank. Het is even wennen, na het luxe bed van het motel in Tournus. Hier zit namelijk een kier tussen de matrassen van een centimeter of acht!!! Rem z’n knie had gisteravond al kennisgemaakt met de kier en vooral het hout daaronder… Dus ik was gewaarschuwd en rol beschaafd om van m’n ene zij naar de andere en plof niet meer zoef plof van de ene zij naar de andere zij, wat ik normaal dus wel doe… Vanochtend werd ik wakker met de welbekende stijve en pijnlijke benen… grrr. De afgelopen dagen te veel gedaan en dan vooral gisteren het uitpakken en inruimen en vervolgens naar beneden lopen, wandelen en weer naar boven lopen en dat allemaal achter elkaar door… Even kussentje onder de knieholtes… recht liggen en goed wakker worden, zodat ik geen stomme bewegingen maak.  Na vijf minuutjes sta ik op en loop als een oud besje, maar na een tien minuutjes gaat het stijvige/pijnlijke weg. Volgens Bridget kan ik niet als een oud besje lopen, want die lopen krom en ik niet….!!! Tis maar dat je ’t weet!

Iedereen kleed zich aan en er wordt een ontbijtje gedekt, lekker buiten… Het zonnetje schijnt, maar wij zitten nog in de schaduw, maar dat is niet erg, want de temperatuur is heerlijk. Ik heb mijn turquoise jurkje aan lekker luchtig en vrolijk. Bridget zit nog een beetje te "dutten" met haar MP3 spelertje. Ze moet nog een beetje bijkomen van de reis. Aan het eind van de ochtend gaan de bikini's c.q. zwembroek aan en wordt er druk ingesmeerd. Kirsten heeft haar zelfgemaakte jurkje aan met haar zelfgemaakte strandtas… en die heb ik natúúrlijk op de kiek gezet. Van meerdere kanten hahaha. Ze gaat met Rem en Bridget naar het zwembad en volgens mij heeft Bridget al een vriendinnetje gezien van haar leeftijd. Die zit in een chalet voor ons.



Ik blijf vandaag even boven… en ga m’n tanden in de software zetten, want ik moet blijven herhalen, herhalen en herhalen. Het moet blindelings gaan, zonder nadenken moet ik al die snaps en macro’s en punten kunnen gebruiken… en nu is dat nog hortend en stotend…

Om één uur komen de zwembadbezoekers terug voor een lunch. Weer wordt de tafel lekker gedekt en zitten we hier nog steeds in de schaduw. Maar ons “grasveld”, of is het meer een steentjes, met her en der een graspriet en veel onkruid veldje. Ha, het ligt vast lekker in het zonnetje. Ik ga daar strakjes na de lunch eens lekker zonnen. Moet natuurlijk wel de hoeveelheid sproeten op peil houden hè!! Om drie uur gaat Bridget met haar vriendinnetje naar het zwembad. Rem legt even later voor mij een zacht matrasje klaar voor óp die steentjes en een knalrose badlaken eroverheen. Ik smeer me in met factor zovéél en met een drankje, tekenboekje, potlood en gummetje vermaak ik me prima in de zon. Rem en Kirsten gaan nog even naar het zwembad. Ramon heeft geen zin, hij is namelijk niet zo’n waterrat en wil gewoon lekker relaxen. Hij ligt of met een boek in z'n handen of met een d.s. lekker languit in een ligstoel.

Om half vijf sta ik op om weer een duik te nemen in de software... Kirsten neemt gelijk een duik op m'n handdoek, hahaha. Ik ga alles even herhalen wat ik vanochtend heb uitgespookt. Een uurtje later stop ik… Ik heb vandaag 19 pagina’s doorgelopen en alle opdrachten herhaald. Het licht gaat af en toe heel goed aan…. Er komt niet meer, zoals in het begin, stoom uit m’n oren. Want ècht waar, in die proefmaand om de software uit te proberen kreeg ik ècht achter-het-behang-plak-neigingen van de software!

Bridget heeft, toen haar vriendinnetjes onder de douche gingen en zij zelf al lekker schoon was, lekker getekend in een stoeltje. Helemaal in haar element. Kirsten heeft vanavond Couscous gemaakt en Rem dekt de tafel. Na het eten gaat Bridget lekker verstoppertje spelen met haar vriendinnetje en diens zusje. Ze lopen lekker heen en weer te rennen, binnen en buiten.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Dag 3, Vakantiepark Le Galoubet in Sollies-Toucas

Deze keer is het vroeg opstaan. Zeven uur en hup tup tup uit de veren. Aankleden, boel verzamelen, in de tuut. De boel controleren op vergeten spulletjes en hup naar het ontbijt. Om tien over acht zitten we aan hetzelfde tafeltje als gisteren. Bridget kijkt een beetje beteuterd als ze het zelfde ontbijtje van gisteren voor haar neus ziet staan. Hoewel de chocomel helemaal top is, vind ze het beleg maar zó zó. Ja, ik kan er weinig aan veranderen en probeer haar toch te porren een aantal hapjes van haar stokbrood te nemen. Ze doet haar best, maar je ziet dat ze met lange tanden eet en het wegspoelt met chocolademelk. Ramon is nog niet helemaal wakker, en leunt/hangt op z’n hand. Rem heeft het geloof ik wel vijf keer gezegd eer het doordringt. Hahaha. Maar ik geniet van mijn ontbijtje.

Even later de grote controleronde in de kamers en dan instappen. Bridget moet eerst nog even afscheid nemen van haar Belgische vriendinnetje Julie uit Leuven. Grappig hè, bij kinderen gaat dat zo snel. Ze praten met iemand een paar minuten in het zwembad en het is gelijk een vriendin. Zó leuk. Ze kwebbelen ook heerlijk met elkaar op de veranda.…

We rijden weg en merken dat het druk is op de weg, zwarte zaterdag of zoiets, want de dame van de navigatie blijft de route herbereken. De tijden van aankomst verschillen per kwartier aanzienlijk, maar uiteindelijk komt er een tijd van ca. kwart voor drie uit.

We merken van de drukte eigenlijk niets, want we hebben een vierbaansweg voor circa 10 auto’s. Maar ineens komt er een oprit en staat het vol… en ineens is er weer een afrit… en is het weer leeg. Zo gaat het steeds op en neer, op en neer. Tot er inderdaad wat meer drukte is. Ook de Aires lopen vol tot aan de oprit aan toe, levensgevaarlijk wat we zo zien vanaf de snelweg.

Dan is het lunchtijd en ik wil uit de kofferbak de tas met spullen pakken, maar… het waait… en ik ben gelijk m’n jurk kwijt… ik ren terug en roep tegen Rem dat hij zelf de spullen maar pakt, want ik ben er niet van gediend om in m’n, op zich wel charmante hoor, onderbroek te staan! Rem mompelt iets van “… in de gaten houden”… dus ik roep de kinderen in als hulptroepen, zij hebben géén wijde jurk aan!! Ik moet eigenlijk naar het toilet, en Rem vertelt dat ik dan naar de heren moet gaan, naar het “gewone” toilet, want bij de dames is er filevorming van hier tot Tokio… Oké…. bij de heren… Daar aangekomen zie ik dat ik niet de enige vrouw ben die daar staat… gelukkig! Maar bij het desbetreffende toilet aangekomen kan ik niet zeggen dat ik dat een plezant toilet vind… aiaiai. Laat ik zo zeggen… ik heb daarna mijn handen gewassen, bij de heren… en vervolgens bij de volgende kraan om de hoek, gewoon te bereiken om koffiekannen om te spoelen of zo, heb ik nog eens de handen gedaan… ieieieiek - jakkiedakkie. Het is dat ik móest… Kirsten vertikte het, die zei direct… ik heb vandaag alleen maar chocolademelk gedronken en dat is nog niet doorgezakt!! Ramon ging na mijn luisterrijk verhaal gewoon een boom opzoeken en lette, op verzoek van Rem, op waar de wind vandaan kwam!!! Hij heeft z’n handen gewassen onder een door mij omgekieperde flesje Spa blauw… werkt ook!
 
Toen ik terugliep van dat bijzondere toiletbezoek zag ik Rem in de aanslag met het fototoestel… Nu was ik druk doende om op hoge hakken door dat kuilenveld te lopen richting picknicktafel…. Volgens mij zat Rem gewoon te spotten op een wegwaai-jurk-momentje, maar gelukkig hield die zich gedeist en kon ik eindelijk, hè, hè, gaan zitten en een stokbroodje eten met chocopasta. Hagelslag leek me niet zo handig, gezien de wind!

Daarna bullen gepakt en weer in de tuut gaan zitten voor een kilometer of 200. Daar hebben we eigenlijk het langst over gedaan, want we waren er pas om kwart over vier. Maar ach… ik verveelde me niet… want ik zat weer te haken! 

Bij aankomst op het vakantiepar hebben we geloof ik een anderhalf uur in de rij gestaan en een Franse soap opgevoerd zien worden bij de receptie. Zo komisch om te zien. Zij, een welgevormde dame, pikzwart haar in een riante knoedel, felle zwarte ogen, zwaar opgemaakt met lichtblauwe oogschaduw en hoog zwarte kohlpotlood-gehalte, met 3 kinderen, waarvan één jochie van een maand of tien. Dat jochie werd bij elke zin van haar, die wat extra volume en nadruk nodig had, van de ene heup naar de andere gezwiept… En dat jochie vond het best…. Werd gelukkig ook niet zeeziek. Haar man was een tengere, rustig en ernstig kijkend heerschap, die de tussenpersoon was tussen receptie en zijn vrouw… De wenkbrauwen van madame rezen op en neer en op en neer. Ook haar ogen, spuwend richting receptie, begrip zoekend richting de rij wachtende. Waarvan de helft geen bal Frans verstond en met een rode hoofden van de warmte, als een dooie Lowietje voor zich uit stonden te staren… Ik heb me in dat anderhalf uur wachten eigenlijk prima vermaakt…. Ja, ik weet het… ik ben een rare.

Toen we aan de beurt waren, stonden we binnen 7 minuten weer buiten en gingen we met de auto naar de parkeerplek die het dichtst bij ons chalet was. Wat een prachtig riant uitzicht. Een heerlijke ruime chalet. Grote veranda, moderne en lichte inrichting, heerlijke kasten, met hangertjes. Alleen niet om jurken in te hangen, tenzij de lengte tot taille is. Ik heb mijn jurkjes maar aan een hangertje in de badkamer gehangen, waar je normaal je badjas aan hangt, maar ach… zakken de kreukels er gelijk uit!

Eerst zijn alle spullen uit de tuut gehaald. Daarna ging Kirsten met Rem boodschappen doen. Ramon en Bridget hielpen mij de spullen een plekje te geven. Dat ging best vlot. Bridget heeft ijverig geholpen om haar kleding en die van Kirsten te sorteren op soort, zodat ik ze zo zwiepperdezwiep in de kast kan leggen… het is duidelijk…. Kirsten heeft het aller- aller- allermeeste bij zich van iedereen. Ik ben samen met Ramon met de minste kleding. Ja… dat komt natuurlijk door die uitdaging van Sancho, ik wist precies wat ik meenam… Rem en Kirsten waren terug van de boodschappen toen ik de laatste dingen aan het opbergen was, en Ramon was net onder de douche vandaan. Bridget lag heerlijk languit in het boek van Paulus de boskabouter te lezen.

Daarna met z’n allen de boodschappen ingeruimd. Kirsten ging tafeldekken, Ramon maakte de blikken ravioli open en ik zetten het op. Rem ging ondertussen internetcodes invoeren, zodat facturen van maandag gewoon doorgang kunnen vinden. Bridget zorgde dat de stoelen goed om de tafel heen stonden. En zoef… dinner is served! Lekker gegeten met een mini-cornetto als toetje. Daarna alles in de vaatwasser…. Ja, je leest het goed. Truus is hier ook aanwezig!!! En weet je wie daar nu het blijst mee zijn? De kinderen… Die riepen gelijk, géén corvee deze vakantie!!

Na het eten, zijn Rem en ik even rond gaan wandelen, op zoek naar de bakker, die we niet tegen kwamen, hahaha. We zitten met het chalet aardig hoog, dus we  moeten even dalen, om naar het zwembad of dorp te lopen. En als je weer terug naar huis wilt een klimmetje terug, hahaha. Eventjes wat fris gedronken bij een terrasje hier. Ook de weg gevraagd naar een bakker, met een knorrende maag zoekt niet echt lekker. Toen werd het tijd om terug te gaan oftewel de klimgeitspieren aan te zetten… Bridget moet een beetje op tijd slapen… en wij trouwens ook…. Dus knorse!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Nog steeds dag 2 ... Village Motel Tournus





Na de lunch gaan we onze bikini’s en zwembroeken opzoeken en hup richting het zwembad met heerlijke ligstoelen. Het begint behoorlijk heet te worden, dus een parasolletje wordt erbij gepakt.

Iedereen geniet van het koele water en ligt lekker te lezen, behalve ik, boek vergeten (duh) maar met een haakwerkje vermaak ik me ook wel. Er komt ook een hond gezellig koekeloeren terwijl ik aan de waterkant met m’n benen in het water plons. Een snoes is het. 


Ramon heeft zich goed voorbereid en gaat na de frisse duik, lekker zonnen, d.s.-en en p.s.p.-en. Heerlijk onder een parasol... Zoals je ziet heeft meneer nu een korte coupe. Een paar dagen voordat we vertrokken wilde meneer kort haar, maar niet naar de kapper, want ik kon dat toch ook wel prima... Tja... ik heb toen maar een duik genomen in de laptop en wat hairfashion-pages bezocht en hem aan laten wijzen wat 'ie bedoelde aan de voor-, achter- en zijkant van z'n hoofd. Ik weet wel dat haar vanzelf groeit, maar als 15-jarige wil je toch met een goede coupe op je hoofd rondlopen... Gelukkig is meneer helemaal tevreden en loopt tegenwoordig met een kuif naar links, rechts, omhoog of coupe-rommelig-netjes! Helemaal happy!


Kirsten en Bridget gaan zelfs in het water nog een beetje acro zitten doen... Bridget kukelt bijna om, maar blijft nèt nog zitten. De beide dames gaan ook nog lekker een uurtje languit met de voetjes in het water lezen. Bridget een stripboek van Donald Duck en Kirsten een biebboek. Bridget pakt op een gegeven moment haar d.s.-je, maar ziet niets op het beeldscherm... gelukkig een handdoek over haar hoofd helpt! Even later komen er wat mensen bij in het zwembad en Bridget ontmoet er een vriendinnetje, Julie, al kwebbelend trekken ze door het water en worden er afspraken gemaakt. Alleen vergeten beide dametjes dat er al eten in het restaurant geplant staat voor vanavond en dat dat niet dezelfde tijden zijn, maar lol hebben ze wel.

Om een uur of zes breken we pas op, ik had nog wel langer willen liggen, maar om zeven uur móeten we aan tafel verschijnen en eer dat iedereen gedoucht is… juist ja… opschieten……

Ik ga als eerste, want mijn haar blijft het langste nat van de familie… Niet dat het droog is om zeven uur hoor, maar dan druppelt het tenminste niet meer. Ik ben weer een föhn vergeten… En ja, die was ik de vorige vakantie ook al vergeten, snugger type, zeg! Maar goed… De handdoeken worden over de bedden heengelegd om te drogen (werden niet echt veel droger, maar dat komt morgen wel). We genieten buiten op het terras van het lekkere eten… nemen 3 gangen en ik ben blij dat ik een wijde jurk aan heb... zit het mij niet in de weg! Het is zo lekker van temperatuur hier, zálig. Als we om negen uur vanuit het restaurant naar onze hotelkamer lopen is mijn haar bijna droog… snel hè!

Daarna ga ik even de hoteltas weer vullen en vraag aan Rem welke sokken hij aanwilt morgen. Er zit nogal een verschil in sokken bij een lange spijkerbroek… of bij een sportieve kortere broek. Ik zoeken, waar is ‘ie… staat ‘ie buiten te filmen… Ik moet toch weten welke sokken hij wil hebben… dus ik vrees dat het op de film staat, hahaha.

Ramon, Kirsten en Bridget gaan direct na het eten nog even lekker buiten spelen (mag ik eigenlijk niet meer zeggen van de tieners, maar ja, wat moet ik dan zeggen. Sporten??? Lummelen is wel een sport op zich, maar sporten??? Maar goed… drie rode hoofden komen een drie wartier later binnen en ploffen neer, en Bridget gaat direct naar bed, want ze is zó moe, ze is binnen vijf minuutjes vertrokken.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Dag 2... Château la Rochepot




Vandaag staan we niet flitsend en vlug op, maar rustigjes om acht uur. Het ontbijt is tot half tien, dus iedereen kan relaxt opstaan. Kirsten heeft nog steeds last van haar gezicht, vooral bij haar oog en ze krijgt van mij een Xyzal die Ramon tegen zijn allergieën slikt (hooikoorts, berkenbomen e.d.). Ik denk dat het voor wat in het gras zat ook wel zal werken…. 


Ik trek een wit jurkje aan, gewoon die ik vorig jaar in de vakantie ook veel heb aangehad…. en wat zegt Rem… "Hij schijnt door schat….". Dus ik schrik, grote ogen... roept "WAT???" en "Dat zei je vorig jaar helemaal niet???" Zegt 'ie  "Ja, maar dat was op de camping en op het strand…".... Je snapt dat ik denk "Nou en" Ik liep er namelijk ook ’s avonds mee rond als we ergens wat gingen drinken… welliswaar op de camping... maar toch... Maar ik geloof niet dat Rem daar verschil in ziet. Op de camping is op de camping…. Ik had het toch wel even eerder willen weten, wat nu?? In de hotelkoffer zit verder niks… Nu heb ik de grote koffer zelf ingepakt en ik weet dat mijn kleding als laatste erin ging. 


Dus… Rem móet mee naar de auto en hijst de koffer een kwartslag uit de tuut. Hij bungelt op de bumper… ik rits de koffer open… klik de riempjes open en vis er een jurkje uit die ik zelf heb gemaakt tijdens de uitdaging… Hup klik, klik… rits, rits en Rem schuift het gevaarte weer terug.

Ik blij… heb ik toch een luchtig zonnejurkje aan. Pfew. Twee tellen later zitten we aan een heerlijk vers Frans ontbijtje van croissantjes met jam en warme chocolademelk. Heerlijk. Aan een piepklein tafeltje, je kan er werkelijk niets meer op kwijt en iedereen zit te smeren en te happen op Bridget na, want die vind de jam maar raar spul, hahaha. Maar goed ze eet een half stokbroodje… is ook goed.




Daarna tandenpoetsen, tas gepakt met fototoestel en camera!!! Hup in de auto, want we gaan naar Château la Rochepot. Daar ben ik als kind geweest, als tiener, toen Ramon en Kirsten piepklein waren en nu vind ik het leuk dat Bridget het ook ziet. We stoppen iets eerder als we het kasteel zien liggen, riant tussen de bossen en bij een dorpje. Het waait héél hard, Bridget rolt bijna over de motorkap heen, daar staat ze namelijk. Daarna stappen we weer in en rijden naar het dichtstbijzijnde parkeerplaats. Het is stil… haast geen auto’s alsof we buiten het toeristenseizoen zijn.



Bij het kasteel aangekomen gaan Bridget en Kirsten direct het grasveld voor het Château bewandelen en een soort van gymnastiek uitvoeren. Daarna mag Bridget met een echte klopper op de deur bij de poort kloppen. Dat mogen alleen kinderen, hè!! Het klinkt heel hard… Bridget vind het heel spannend, ze zit gelijk haar tuniekshirtje glad te trekken, stel je voor dat ze er niet in mag… Er is veel te zien, de rondtoer duurt niet lang en je mag lekker overal lopen. Alleen tijdens de rondtoer mag je binnen geen foto’s nemen. Maar buiten wel en dat heb ik dan ook flink gedaan. 


We gaan ook een toren in, waar je wel foto’s mag nemen en een paar kamers mag bekijken. We komen steeds hoger en zien een prachtig uitzicht. Ook is te zien hoe mooi de daken van het Chateau zijn. Ze zijn bedekt met een mozaiek aan dakpannen. Prachtig. Als we ansichtkaarten hebben gekocht, met daarop het interieur van de rondtoer, ja die wil ik natuurlijk graag hebben, gaan we naar buiten. Direct gaan Kirsten, Bridget en Ramon een tocht ondernemen rondom het kasteel, dwars door struiken en wiebelige keienpaadjes. Rem en ik begeven ons ook maar op dat pad, het begint keurig met een trappaadje, maar daarna ècht niet meer. Wat ben ik blij dat ik lage hakken aan heb gedaan!! Mijn stiletto’s zouden ter plekke een hartverzakking hebben gekregen. Op de terugweg naar de auto gaan dametjes Kirsten en Bridget zich bij het grasveld waar al eerder gegymnastiekt werd zich ook nog even verstoppen... of eigenlijk ze lopen om... dat wordt sprintje trekken!!!

Daarna gaan we terug, en haalt Rem verse chiabatta, en drinken voor de lunch. We picknicken onder de trap. We hebben alleen maar één mes bij ons, ja lekker snugger hè. Maar met plastic lepels, die ik had meegenomen voor het slaatje van gisteren, kan je prima chocopasta smeren. Het brood snijden we wel met het officiële mes. Er is ook wat koels te drinken. Geen melk, want dat durf ik niet zo met de koelbox... dus cola en sprite... Het gaat er niet minder om naar binnen!



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Vakantie... we vertrekken!

We staan om vier uur in de ochtend op. Rem is ’s ochtends altijd het meest flitsend en die is er nu ook weer flip flop flap eruit, huppetuppetup tandenpoetsen, scheren, aankleden… Ik neem het allemaal waar… maar er wil nog geen seintje aan gaan dat ik er ook maar eens uit moet…. Maar eenmaal een plons water naar binnengekieperd, inclusief alle medicijnen, valt éindelijk het kwartje… we gaan op vakantie!!! Yes… ik plop mijn bed uit en zowaar kukel ik niet gelijk om (lage bloeddruk zorgt wel eens voor komische bewegingen, want dan plof ik gelijk met dezelfde zwiep om in bed, hahaha vooral kinderen vinden dit een zéér komisch gezicht). Ik trek m’n klaargelegde kleding aan, donkerblauwe jeans, donkerblauw shirtje en donkerblauwe omslagdoek. Bruine lage (7cm.) schoenen en bruin gevlochten riem, want broek zakt steeds af, zal in de vakantie vanzelf wel minder worden, hahaha.

Lenzen in, gisteren heb ik al vroeg m’n lenzen uitgedaan, zodat ik ze rond dit uur in kan doen, want ik rij de eerste uurtjes, is wel handig dat ik dan wat kan zien nietwaar?? Haar in standje makkelijk, Kirsten komt naar beneden, beeldig gekleed, helemaal matching grijs shirtje met een grijs met roze bloemetjes heupceintuur, elegante tregging en gympies?? We zitten de hele dag in de auto!!! Ook nog twee mooie vlechten in met elegant bloemetjesspeldje in haar lok!!

Ik hoor een kreungeeuw uit Bridget’s slaapkamer en de dame piept met twee kleine oogjes boven haar dekbed uit… moet ik al opstaan is de vraag… Ja, tuurlijk!! Dame komt langzaam uit bed, en doet alles kalmpjes aan. Het heeft namelijk géén zin om tegen Bridget te zeggen dat ze op moet schieten, want dat kán ze niet. Moet het toch ècht (ai ai ai!!), dan zeg ik tegen haar dat ze elk onderdeel van het aankleden e.d. tot 10 moet tellen. En dat werkt aardig, zo wordt ze niet afgeleid door iets anders. Heeft wel wat jaartjes geduurd eer ik er achter was dat dit werkt hoor, hahaha.

Ramon staat zoals gewoonlijk ineens helemaal kant en klaar voor m’n neus… hij loopt flitsend, maar z’n ogen zitten haast nog dicht, hahaha. Moet duidelijk nog wakker worden, van wie zou hij het nou hebben…. Tap tap tap…. Ondergetekende??

Er wordt nog druk op en neer gehopst om stekkers er uit te trekken, kussens te pakken, knuffel, boekje en ippies een breiwerkje, dat ik gisteren weer eens in een kast had ontdekt… van vorig jaar!!! Ik hoop dat Bridget het nog past, aiai….

Ik wilde om kwart over vijf uiterlijk wegrijden… het werd….. tien voor half zes… Netjes hè!! En net zoals met de meivakantie regent het… hoe is het mogelijk! Gelukkig niet hard, maar het is wel nat. Rem gaat slapen en de rest van de familie zit rustig te hangen, leest wat of slaapt. In België gaat het flink miezeren, dusdanig dat het wel een mist lijkt. De andere auto’s laten ook flink wat water opspatten, dus ik heb de zwiepzwappers flink aan het werk gezet. Rem heeft België niet meegekregen, maar in Frankrijk moet ik lossen, het regent haast niet meer, maar toch hebben die zwiepzwappers mijn ogen zwaar gekregen en dan stop ik met rijden. Rem is lekker fris en neemt het stuur over. Ik heb geloof ik maar tweeënhalf uur gereden, maar goed.


Ik stap aan de andere kant in en pak een kussen en begraaf mijn neus erin en geef me over aan m’n zware ogen… en ik knor… twee uurtjes later wordt ik wakker, want de auto staat stil… Rem wil even plaspauze, iedereen eruit hup naar het toilet en even benen strekken. Lekker in de frisse lucht, het is gelukkig droog. Kirsten’s kapsel heeft het begeven, dus in het toilet maakt ze even een staartje. We maken ook even wat broodjes klaar en na een kwartiertje, of zo, gaan we weer verder rijden. Ik pak m’n haakwerkje erbij. Ik ben deze keer niet van plan wéér de hele reis te pitten, dat is zo saai voor Rem en ook te zwaar trouwens. Dus ik ga verder met m’n haakwerkje waar ik gisteren aan begonnen ben.


Rond half één gaan we picknicken. Ik heb gisteren kipfilets staan bakken en een slaatje gemaakt. Dit heb ik van te voren in plastic bakjes gedaan, lekker makkelijk. Het slaatje ziet er een beetje ingeplopt uit, haha, maar het is ècht lekker. We hebben ook bolletjes en beleg, tafelkleed, bekers en drinken… De picknicktafel, niet meegenomen hoor, die staat er al, hahaha, onder de bomen… èn het is droog… nah… helemaal gezellig toch!



We moeten alleen uitkijken niet te lang te blijven zitten, want we moeten nog verder. Dus als iedereen uitgegeten is, opruimen, hup naar 't  toilet en instappen voor de rest van de route. Het is op zich niet ver meer… we zullen vroeg in de middag aankomen en dat is wel lekker. Hebben we nog een heel stuk dag over.

Als we aankomen in het Motel in Tournus is het wat sombertjes, maar wel warm. We krijgen een 6-persoons kamer aangewezen en zitten in een spliksplinter nieuw gebouw… wat ziet het er prachtig uit. Bridget zegt gelijk dat ze ook zo'n kamer ook wil ín haar kamer!! Ik kom er geloof ik al zo’n jaar of … eh… effe tellen hoor… zeker 23, 24 jaar of zo… MAM ik wordt OUD!!! Hemeltje da’s al lang. Maar goed de kamers (3 stuks) zijn prachtig, de badkamer… mag ik een bestelling plaatsen!!! We hebben een veranda en hebben beneden onder de trap een 6-persoons zitje… ik geniet er met volle teugen van en niet alleen ik, allemaal wel.

We gaan nog even Tournus in wandelen, even rondlopen… lekker buiten. De kids willen eigenlijk niet hoor, maar uiteindelijk vinden ze het toch wel lekker. Ik zie mooie Franse balkonnetjes met schitterende luiken in het lavendelblauw... overal bloemen.. torentjes, groen en een zwaan op het water. Wanneer we terug gaan is het al richting zes uur en gaan we ons langzamerhand verkleden voor het eten. Ik trek m’n jurk aan mét ceintuur!! Bridget haar wit met donkerblauwe bloemenrand Elodie, Ramon z’n nieuwe jeans maat 170/176!!!, wat wordt ‘ie lang!! Ik heb letterlijk één dag voor vertrek een nieuwe jeans voor hem gekocht, want hij liep al weken met van die zomerse korte broeken. Maar voor het uit eten gaan ’s avonds heb je toch een nette broek aan. Dus hij ging voor het inpakken van de koffer z’n spijkerbroeken eens bekijken en passen, welke hij mee wilde nemen. Maar hij pastte er géén een. Alles zat megastrak bij z’n bovenbenen, kon niet eens in bewegen. De broek kreeg hij niet eens goed opgehesen en de pijpen waren te kort… duidelijk véél te klein! Die vent begint ineens spieren te krijgen zeg!! Maar goed hij heeft z’n nieuwe jeans aan met een wit slanke snit overhemd. Staat hem zó goed, hè. Kirsten heeft een marine blauwe broderie strokenrokje aan en een bloemetjesblousje met elastiek in de hals en pofmouwtjes en haar Italiaanse schoentjes. Mooi stel hoor! Helaas geen kiek genomen…

Na het eten lopen we terug.  Ramon, Kirsten en Bridget willen even op het gras met zo’n klittebandding met een tennisbal gaan gooien. Ze kleden zich even om in hun gewone kloffie. 

Een half uur later zie ik drie rode koppen boven komen, alleen is die van Kirsten is aan één kant wel héél erg rood. Het jeukt en gloeit. Ze heeft even in het gras gelegen en is blijkbaar ergens allergisch voor. Ook Ramon heeft last van kriebels en een felgroene knie op z’n witte korte broek. Ze gaan allebei even douchen, Ramon verzoek ik om z’n witte broek ook onder de douche mee te nemen zodat de plek wat minder wordt hahaha. Inderdaad de shampoo heeft op z'n broek goed gewerkt.

Kirsten heeft na de douche nog steeds last en krijgt van mij een crème op en dat verkoelt goed…. gelukkig. 

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Deze keer geen stiletto's, maar hoog zijn ze wel....

Vorige week moest ik met Bridget even naar de schoenenwinkel voor open schoentjes/leuke slippers, voor op vakantie, want ze groeit zo hard. Leuke sandaaltjes waren er niet, behalve in het roze en van de LellyKelli dingen, en dat vind Bridget niet meer haar ding. Hoewel af en toe....


Maar ze zag wel leuke slippers met witte en rode pailletjes. Zodra er rood in zit is het voor de dame al helemaal oké. Alleen.... ze waren niet in haar maat. Gelukkig heeft deze winkel nog een winkel in Waddinxveen, dus er werd even daar naar toe gebeld... ze hadden ze gelukkig in een maat groter staan. Ze werden direct even achter gezet, zodat we langs konden komen om te passen.


Nu had ik zelf ook wel een zomerschoentje nodig, want mijn vorige espadrilles met sleehak met van dat touwspul, die zó zálig liepen en ook nog eens in de wasmachine konden, waren verschrikkelijk op en inmiddels al lang weggegooid. Zo jammer, want natuurlijk vind ik zulke nergens meer. Ik kijk sinds twee jaar al naar vervanging... maar nèrgens te vinden.


Nu met de superuitverkoop liep ik eens langs het rek met mijn schoenmaat... en ik zag leuke, van hout... maar ja, die waren héél hoog en een dunne hak... niet ècht handig... ook qua prijs... want hij was toch nog steeds € 90,00. Daar had ik dus ook weer geen zin in, want ik hèb hoge met dunne hak! Verder koekeloeren.... Hé, een schoen met een kurken sleehak... ik vind ze mooi, hoe zouden ze zitten... Even zitten, even passen, hm... zitten lekker, alleen het enkelriempje zit te los/ruim... moet een gaatje bij... Hup er wordt een gaatje bijgeknipt... Ik krijg z'n wederhelft aangereikt en loop rond in de winkel... ze lopen lekker... er moet nóg een gaatje bij, hup nog een gaatje. Ik heb blijkbaar niet alleen een kippennek, maar ook kippenenkels... hahaha. Rem vind ze mooi, ook belangrijk!!... en de prijs is ook leuk, € 34,00. Die neem ik mee!


Hup afrekenen en we hobbelen naar Waddinxveen voor de slippers van Bridget. Daar zijn we binnen 10 minuutjes. We lopen de winkel binnen en Bridget past de slippers, loopt even in de winkel rond, ze zitten lekker. Er is ook nog ruimte voor groei, dus daar kan ze wel even mee vooruit! Helemaal strálend loopt ze de winkel uit met de tas met nieuwe slippertjes. Thuis worden ze gelijk aangetrokken natuurlijk.


Ik bedenk ineens dat ik op de foto met m'n nieuwe zomerse vakantieschoenen sta, en daarbij m'n herfstkleding aan.... Bezopen hè.... Ik mis alleen nog de bijbehorende heupriem en wollen geborduurde sjaal... 

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

Samen een strandtas maken...

Kirsten en ik zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Met allebei een naaimachine voor onze neus en een strandtas in de maak in onze handen. Het leek me voor Kirsten het handigst als we allebei tegelijk op werken. Ook gezellig speldengeprik, speldengejat... hahaha, ik had maar een speldenkussen liggen, die van haar was ze zoek... En natuurlijk héél wat serieuze snuiten.


Deze keer ging het naaien bij haar een stuk soepeler en ook het locken ging zonder schrik van de snelheid.


In mijn tas heb ik een extra tussenlaag gemaakt met ritssluiting, zodat ik daar de kleine losse dingetjes in kan doen, zoals een labello, mobiel, medicijnen, pleisters etc. etc. Die tas is werkelijk waar mégagroot, als je niet zo lang bent.... dan is 'ie ècht gigantisch... Als ik hem nog een keer zou maken, dan zou ik het patroon toch lichtelijk wat korter en smaller maken, want ik geloof dat ik hier wel vijf strandlakens in kwijt kan en dan is 'ie nog láng niet vol!!!!


Af en toe liep ik wat voor op schema en dan pakte ik even het jurkje van Kirsten van de H&M van een paar jaar geleden, die toen véél te groot was, maar ze vond het zo'n leuk stofje dat ik hem toch maar besteld heb. Nu zit hij aan de bovenkant goed, alleen vind ze hem te lang. Daar is doen aan. Dus ik heb er een héél stuk afgeknipt, afgelockt en gezoomd... en van het restant heb ik een rokje gemaakt. Gewoon tunneltje aan de bovenkant erin, elastiek erdoor en klaar is Kees!


Het jurkje waar ze vorige week mee bezig was is bíjna af... alleen nog draadjes eruit halen en de openingen van de tunneltjes met de hand dichtmaken en dan is 'ie af. Hij staat haar super! De jurk is wel een stuk korter gemaakt, omdat Kirsten nog niet de volwassen lengte heeft. Kirsten is nu ca. 1.60 en het jurkje is als ik het goed heb onthouden 8cm. korter gemaakt.


Kirsten maakte tussendoor ook foto's van mij, want ja als je moeder steeds foto's van jou neemt, moet je natuurlijk revanche nemen als zij ook aan het frutten is! Ik geloof dat ze er een stuk of tien genomen heeft, de leukste laat ik natuurlijk zien, hahaha.


De tas is op zich niet moeilijk om te maken, mits je er niet zoals ik een tussenlaag in maakt met rits. Want het was even goed prakizeren hoe ik het hele geval nu in elkaar moest zetten daarna, want aan de beschrijving had ik nu niet veel meer. Uiteindelijk is het wel gelukt, maar Kirsten is heel wijs geweest en heeft die tussenlaag lekker weggelaten en hem gewoon gemaakt zoals het origineel.


Kirsten heeft schouderbanden gemaakt van de originele stof, en ik heb daarvoor banden gebruikt, die ik ooit ergens bij gekregen heb. Geen idee meer wat, maar het zijn stevig geweven witte banden. Ik had namelijk na het knippen van de jurk en strandtas geen snippie meer over. En ik kon ook geen bijpassende stof vinden. Het was te wit, of te geel en de kleurtjes in de stof had ik al helemaal niet, dus dit was een mooie oplossing.


Kirsten heeft wel leuk gespeeld met de stof, want zij heeft dezelfde stof gebruikt als het jurkje van vorige week, maar dan de buitenkant of eigenlijk goede kant van de stof. Ze wilde namelijk voor het jurkje hetzelfde kleurtje als het jurkje in de Knip en ik dacht dat ik dat ook ècht had. Maar het bleek dat ik de stof verkeerd had opgevouwen... handig hè. Bij het neerleggen op tafel bleek dat de goede kant veel donkerder was. Niet leuk voor een jurkje vond Kirsten, maar wel leuk voor de strandtas, want dan stak 'ie leuk af bij d'r jurkje...!!


De strandtassen zijn bijna af. Kirsten moet de binnen- en buitenkant op de goede manier in elkaar schuiven, de schouderbanden heeft ze al gestikt die moeten op de goede plek worden gespeld, zodat de hele handel in één keer gestikt kan worden...


Ik hoef alleen nog maar een sierstiksel aan de bovenrand te zetten en dan is de mijne ook af!






  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS